Wednesday, October 21, 2009
Its me and the ladybugs again
and we are happy
we try to be
All around me are sad broken people
Moveless under the rain
They hope for umbrellas
They hug trees in search of warmth
They take peaces of me
Those pathetic beggars
They rip me apart
But I'm not an umbrella
and I cant stop the rain
Nothing's left here to say to you
Nothing, not even the gigantic disco ball
who once lit up the sky
could ever save a man
who walks away from a woman
Broken washed away people
Half transparent koalas on the trees
Asleep deeper than the death
Loosing their colors to the rain
Waiting for the umbrellas
Giving in
Giving in
But
I could be a rainbow
In another day's sky
Red, orange and brown
are my ladybugs
and it's me and them again
In this green desert I see no horizon
I feel warm as I sink into the sand
I feel safe
I do not feel free
We built a castle of sand and mirror
with rooms of songs and the fragrant of a dream we had abandoned
Amid the endless reflections of unlimitedness
revives a distant feeling of a world someday we knew
He, recalling a bracing swim in the river by my clear blood
and I, weaving an escape rope of his silver hair to the beyond
we dance ultimately to an ocean
promised to be somewhere
at the end of one of these hallways...
I used to think everything there was as dead as sand
and all I was hearing was only lost spirits floating from the past
But before the next sandstorm to take the castle away
through the tango and summer rain,
with his hand on my stomach came alive again
all the butterflies
who were sleeping
all
those
years
One day you look back to find out
its been a thousand years
Never knew I would walk thousands of kilometers
to fall secretly in love with you
You were the sweetest green apple
I swallowed you whole without hesitation
in my stomach now you wait to be born
to be the sol of my universe
I feel the burn
I feel the burn
as my skin turns red under you
and for it to reach my heart
it will take
a thousand years
All my heros are dead
or have gone to the south pole
where winds make it impossible to reach
to get anything in or out
I am looking at your frozen tears
the world is round
we walk in circles
crossing others once in a while
confronting ultimately our own selves
and yet they say infinity is thrilling...
And here it is
Striking me again
I should have known where all these streets were heading to
I shouldn't have let you touch my fingers
There's something contagious in this collision of two skins
I just want to get out of my skin
Don't give me the promise of liberty
Don't make me hope for a shiny bright day out of this planet
Don't feel for me from such a distance
Come on Meteorite come and hit me
There's nothing in this world
That I want more than being away from myself
As I do not live in the present, I do not miss it when it passes
Past is no more than a series of pictures,
With no traces of me,
As me is so detached from time,from life,from everything that is feelable
Maybe I just want to go to my old room
open the window to smell summer
hold the tiny cat and sleep
and dream something other than this nightmare I am living
I just need to cross the line
Sometimes I think I had too many fathers
and I was the mother of too many people
Friends were my lovers
and cats were my friends
No shock things turned out this way
He had me so blinded
that I could smell him from the other side of a crowded room
or in the open free air
Not the reddish violent passion
Not the brown glimmering eyes
Not the pale trace of a touch
is what I am going to miss
But the smell that lingered on in a frozen night
That warm gentle joy of just breathing in
That dark blue smell
That, I can never forget
There's a bloody war between us and the memories
they hide so as to attack in a perfect time
they know how to find you completely unarmed
and just when you feel safe and secure
they rush back through the simplest things
they may rush back through the sound of cracking eggs
they may rush back through a supergirl song
they stab you in the heart
and then they just sail away
leaving you standing there asking
Am I a supergirl?
Have I ever been one?
Monday, December 01, 2008
You can see their true faces when they are kissing you
So out of focus..So close
You have to keep your eyes open
It hurts to look but
You have to keep them open
Damaged
Betrayed
Abandoned
And thats me-optimistic
....Happiness bubble
So thick for some people
Wednesday, October 08, 2008
I'm going to be me
I'm going public
All my plans work
They just have side effects
Saturday, October 04, 2008
I could have had everything
I did nothing wrong to lose something instead of gaining something else
I'm sure God's jealousy has interfered
I don’t wanna lie
Honesty but is a flow of painful recalls
I just wanna lie
Just close my eyes and pretend
No one’s watching the games I have lost
The mess I have made
The wounds I have caused
I will step into the future with my pink Converses
Visions of you last no longer than a blink of a butterfly’s wings
There’ll always be wine and cigarettes
You will fade against the rush of my laughter
You’ll be mine safe and untouched
As no newer version of you is going to survive
Strangers will come along
There’ll always be wine
And I will be fine
I will be fine
We are all so good at denials.
خرت و پرت ها را که دور می ریختم، با موجود پریده رنگ ، ناراضی، و نفس بریده ای روبرو شدم،
که احساسم بود.
عروسک های جورواجور، گوش واره های دوزاری، تخم مرغ شانسی ها...
در چشمهای مات احساسم ایده ای نو می دیدم. اکنون که آینده ای وجود ندارد،
گذشته معنایش را از دست داده است
و آنچه از خرت و پرت هایم باقی مانده است تجسم بی چون و چرای شکست یک رویاست.
استخر آبی زیر آفتاب
پر از فیل ماهی های صورتی
آنجا خلوت است و گاهی چهره ای آشنا می بینم
از گذشته ای آنقدر دور
که نه هراسی بر می انگیزد
نه دل آشوبه ای
پس این بهشت من است
می نشینم کنار استخر
پاها در آب
آبی می شوم و خنک
وصل می شوم بین نور و آب
پس این بهشت من است
ماهی های کوچک صدف به پشت
انگار صدای خنده هاشان را می شنوم
وقتی روی سطح آب بالا پایین می پرند
یک ماهی کوچک صدف به پشت
می پرد و پایم را گاز می گیرد
تمام می شود
بهشت من می رود
می رود که شاید روزی بیاید
This applies to anyone who finds it applicable
I hate you.
The More I think about how much I loved you, the more I hate you for taking it away from me. I didn’t expect us to last forever, the way we used to think, but didn’t expect us to end like this either. Years of my life were spent with you in the picture. Too many memories, too many experiences, all of them made me who I am, so you were a part of it. And now I just can’t remember it all without hating it. You made me hate parts of my life which could be glorious instead. And I hate you for that.
Growing up together is something that doesn’t happen to everybody and it doesn’t happen twice. We had this chance dear.
What am I supposed to do with all those songs?
I wanted my kids to know you.
I’ve been there when you knew things for the first time. I’ve been there, drinking, dancing, laughing with you. I’ve been there when you were down.
Not always, but, I’ve been there dear.
Actually, I expected it to last forever
ګوله ای که سالها راه ګلویم را بسته بود
بعد رفته بود پایینتر و جنین غمګین کوچکم شده بود
پیدایش نیست
من را ترک کرده است و پیدایش نیست
سبک تر شده ام و بزرګ تر
ولی ګوله ی کوچکم را می خواهم هنوز
کی به دنیا آمد که من یادم نیست
و این دونا کیشوتی که من هستم
لرزان و سرد
بریده صدا و خالی از جسارت
خیره به آنچه می پنداشتم لشکر عظیمی ست از دشمن
خیره به آسیاب ها ی بادی...
من
دوناکیشوتی که می پنداشتم انتهای دنیا
چنان دور است که عمر ما را تمام می کند
خیره به این لکه سیاه و سرد
به این نیستی تمام
به انتهای دنیا
در آغاز جوانی ام...
من آماده بودم
من اندیشیده بودم
برای هرآنچه در پیشروست
چنان که ملکه ای چون من را شاید
من کاغذها داشتم از نقشه های جنگ
از راه هایی که باید رفت
از دشمنانی که باید جنگید
من همراهانی داشتم پرامید و شکست ناپذیر
من قلبی داشتم محکم
من آماده بودم
و می اندیشیدم
دنیایی پر شور و بکر در انتظار ما فاتحان است
دوناکیشوتی چون من
خیره به آسیاب های بادی
ببین که چگونه خردم می کنند
چقدر آرام و بی صدا
چقدر سخت و تلخ
Thursday, September 28, 2006
فروریختن انسانی بر زانوهایش
دربرابر دریای که شکافته نمی شود
و چون سدی عظیم و آبی رنگ
عبور کردن را می بلعد
روی این خاک کودکانی روئیدند
که با بادبادک های آرزوهایشان
به آسمان تبخیر شدند
دیگر هیچ نشانی نیست
نه صدایشان، نه بویی
و حتی باران که می بارد
هیچ قطره خونی
Thursday, January 26, 2006
شبی که زیر گیسوان خیس آسمان تاریک
به خیابان پرتم کردی
تمام تنم سیاه شد
نفسم یخ زد و شکست
خالکوبی پشتم به شکل اژدهای بی قواره ای درآمد
که دیگر نه می خواست بجنگد نه زنده بماند
تمام چیزهایم به هیچ نمی ارزد
و من برایش نقشه می کشم و می جنگم
این هیچ ها را با دو دستم می چسبم
چون هیچ ها با هم فرق می کنند
و من از آن هیچ مجسم است که فرار می کنم
آن هیچ مجسمی که در صدای سقوط قدم هایم
در چاله های آب گرفته ی تاریک
طنین می اندازد
من فکر می کنم
اگر در اتاق های تو در توی خانه ای بزرگ گم شوم،
تو نجاتم نمی دهی
فقط قهر می کنی و می روی
جسدم را هم آدمهایی پیدا خواهند کرد،
که با حرص می گویند این دخترک مزاحم اینجا چه می کرد؟
دلخوشی های زندگی ام
ماشین سواری در خیابان های خالی ساعت 4 صبح است
چمباتمه کنار دیوار سیگار کشیدن است
و بازی هر روزم،
ادای مردن در آوردن
دختری 11 ساله با سر لخت
که موهای بلندش دودی رنگ بود
و دستهایش را با چراغ های ماشین من گرم می کرد
.
.
دلم می خواست فقط نباشد
سکوت سنگین اتوبان های خالی دیگر برایم
نه زیباترین
که تنها موسیقی دنیاست
زنی چهل ساله
که گاه به گاه، تو را در خواب می بیند
و روزهایش
با صدای چرخش دو تیله در حدقه هایش می گذرد
و راه که می رود،
ردی از قطره های قندیل های آب شده ی موهایش به جا می گذارد
و به مادرش فکر می کند
وقت هایی که چای می نوشد و خیره می شود
و به مرگ عقب افتاده اش فکر می کند
و به سال های اتفاق نیافتاده ای که برای او دیگر گذشته اند
و سعی می کند آنقدر لبخند بزند... که چال های گونه اش عمیق تر شوند
Sunday, December 11, 2005
جای دوری هم نمی تونم برم... فقط چند خیابون اونورتر
من جنینی هستم در رحمی شیشه ای
و در سهیم کردن دنیایم با تو
باز می مانم
صد ها هزار بار دیگر هم اگر یکدیگر را دوست بداریم
جریان سیال اشکهای من
و جستجوی مصرانه ی تو برای تکه های گم شده ی زندگی در پس توهم های تو خالی
پایان نخواهد گرفت
Wednesday, October 19, 2005
دنیا همه اش از شیشه بود و ما نفهمیده بودیم
و به هر سو که بر می گشتیم
نوری ضعیف اما زنده روی دیوارها می خزید
من خودمان را می دیدم
با اینکه فکر می کردم تمام شده ایم
صدایمان را می شنیدم
که سالها در هزارتوی دنیا به دام افتاده بود
می کوشیدم نجاتمان دهم
انگار که کسی تاکنون نگفته باشد،
هیچ چیز باز نمی گردد
و هیچ چیز نمی میرد
همه ی آنچه کرده ام را به یادم می آورد
تا بفهمم هیچ عجیب نیست اگر تو ترکم کنی
فکر نمی کردم زندگی تا به حد سنگدل باشد
به این حد هراس انگیز
که در اندوهش نتوان حتی سیگاری آتش زد
هرگز فکر نمی کردم از فرط سنگینی اش
صدایم خشک شود
هرگز فکر نمی کردم در فرار از خفه شدن
بخواهم بنویسم
و کلمات را
چنین به کندی بیابم
Saturday, October 08, 2005
خط باریکی که تولد و مرگ را بهم وصل کرده است.
زندگی همه اش همین است
با همه ی بزرگی اش
طناب باریکی ست
که وقتی ازش آویزان می شوی کش می آید
وقتی گره اش می زنی کش می آید
وقتی می بری اش کش می آید
و فقط همانقدر جا دارد که به تنهایی رویش بایستی
و فقط همانقدر طول دارد که باید
وتابستان ها می شود رویش تاب بازی کرد
و پاییز ها
پاییزها
....
Sunday, September 11, 2005
به مری جین می گم پاشو از زندگی ما بکشه بیرون
به بیلبورد گنده ی اون طرف خیابون
که عکس دندونای براق یه مرده ست نگاه می کنه و می گه
من که با تو مشکلی ندارم
یادم می آید درست وقتی که رویمان را برگرداندیم،
مردیم
توده ای از دانه های شفاف سرخ
که فروریخت
و مرد
من هنوز از روزها می خواهم که پشت سر هم، سریعتر ، بگذرند
من از ارواح نیکوکاری که گاهی به خوابهایم می آیند تشکر می کنم
من روزهای خوش بودن با تو را فراموش نمی کنم
من نمی گذارم زمان چیزی را در بند کشد و بین من و خوشبختی های کوچکم فاصله بیندازد
گاهی صدایم می لرزد و دلم می خواهد فقط بخوابم
وقتی هوا آنقدر گرم بود که دود سیگار ها روی زمین می لغزید،
فهمیدم چیزی در این تابستان فرق می کند
دلم خواست فقط بخوابم
و وقتی بیدار شوم
که مرگم فرا رسیده باشد.
و زندگی را هرچقدر هم که بتکانی
لکه های خونی که به تاروپودش نشسته است پاک نخواهد شد
مرگم،
پشت شیشه ی پنجره ام تاب می خورد
مرگم هر شب زیر تختم به خواب می رود.. زودتر از من گاهی
مرگم روی صندلی های پشت لم می دهد و توی آینه زل می زند به من
پایش را پیش می آورد و پدال گاز را فشار می دهد
مرگم،
خیس خیس
بین من و پریزهای برق می ایستد
با من به بالکن می آید
با من به پشت بام می آید
با من از پل های هوایی بالا می آید
از من بالا می آید
چشمهایم را می گیرد
و مسخره ام می کند
می خواهم همه اش بخوابم.
شاید خواسته بودم به تو تکیه کنم
یا پشتت پنهان شوم
ولی تو سایه ای
سیاهی و حجم نداری
نه می توان لمست کرد نه پشتت قایم شد
فقط خنکی
برای چند دقیقه آدم یادش می رود بیرونت چه آفتابیست
یا اینکه مردم چقدر نگاه می کنند
برای چند دقیقه آدم خوابش می برد
بعد که بیدار می شود فحش های سنگینتری به گرما می دهد
من خاطره ای دارم از زمانی که کرم ها بر بدنم راه می رفتند
تصویری از مادرم که با دو انگشتش برشان می داشت و پرتشان می کرد
تصویری از خودم که ساکت است
تصویری از خودم که چشمهایش باز است
تصویری از خودم که لبهایش را روی هم فشار می دهد.
من خاطره ای خواهم داشت از زمانی که روحم چین خورده است
تصویری از خودم که سینه خیز در وسط خیابان جلو می رود
تصویری از خودم که روح چین خورده اش روی آسفالت خش برمی دارد
تصویری از خودم که رد خون به جا مانده اش روی آسفالت داغ اتوبان خالی
بخار می شود و می درخشد.
تصویری از مادرم که آنجا نیست.
روزی آدم آنقدر بزرگ می شود که می فهمد همه ی این دنیا مثل نقاشی آبرنگی است
که در حوضی قدیمی افتاده و زیر آب مانده ی کرم رنگ با وزش باد تاب می خورد.
بعد آدم تعجب می کند که از نقش های روی کاغذ هنوز ته رنگی باقی مانده است و
بعد از ساعت ها نگاه کردن به نقاشی باز هم بزرگ تر می شود و با خود فکر می کند
که بهتر است دست از قیمت گذاشتن روی این اثر شگفت انگیز بردارد و به زندگی اش
میان خطوط کمرنگ نقاشی ادامه دهد.
آن وقت است که آدم به همه ی راز های ازلی و ابدی یک پوزخند گنده زده است.
آن وقت است که من می توانم دست تو را تا ابد فشار دهم و حتی یک کلمه هم نگویم.
و تو بفهمی که همه ی آنچه که ارزش دارد همین است.
ژرفنای روحم
گور ماهی های مرده ایست
که رد نقره ای فلس هایشان
هنوز بر جای جای نعش فاسدشان پیداست
و وقتی آب بالا می آید
و آنقدر شفاف می شود که دریا انگار یک حباب سرمه ای ست ،
بستر نقره ای کف اش ،
با ماه بازی می کند
و من
جایی در آن بین ،
بین تشعشات بالا و پایین
در مرز هوا و آب
در پوسته ی شکننده ی حباب دریا،
جایی در آن بین...
گرسنه ام
به تکه های عشق تو گاز می زنم
و در دهانم آب می شود
انگار
خواب دیده باشم
دلم می خواهد همش تف کنم
همش تف کنم
جادوگر خانه ی شکلاتی
جادوگر خانه ی شکلاتی
من از تو متنفرم
متنفرم
...
ولی چیزی برای تف کردن نیست
کسانی که هرگز به من دروغ نگفتند
می خواهم پیدایشان کنم
باید جایی ، گوشه ای در این دنیا
فراموش شده باشند
دلم
کیسه ای پر از ماسه ی داغ است
که مدام زیر ورو می شود
روی هم می لغزد
مغزم
توده ی دردناکیست
که می خواهد از دیواره هایش بیرون بزند
سینه ام
زخم شکافته ایست
که خشک نمی شود
چشمهایم
چرخ های دوچرخه ی قرمز سبد دارم است که پنچر است
و من سردم است
حسابی سردم است
انگشتش را بر جناغ سینه ام گذاشت
و به پایین سرانید
همانجا من فهمیدم
از این پس به دو نیم خواهم بود
چرا باور نمی کنی چقدر تنها هستم
فقط شما دو تا را دارم
وقتی شما می روید در زندگی خودتان
تنهایی ام حجیم می شود
با خودم حرف می زنم
در انعکاس مکرر خودم در خودم سرگیجه می گیرم
می نشینم با شاعر های مرده حرف می زنم
به گلهای پشت پنجره آب می دهم
در داستان ها راه می روم
خیلی خسته می شوم
من ایستاده ام
با یک دست به عقب
که سدی ست برهجوم گذشته ی ژله ای که از ظرفش بیرون افتاده
و دستی در جلو
که روزهای بعد را نقاشی می کند
- خانوم من دفعه های پیش هم توضیح دادم براتون ، در زندگی همه ی پرینتر ها سیاه سفید هستند ، این است که در نقاشی هایتان همه ی رنگها سیاه سفید می افتد.... نه نه گفتم که از آبی و بنفش و .. خبری
نیست. حالا بد هم نشده ببینید یک کنتراست ملایم از سفید تا سیاه در کار ها به وجود آمده که ...من که
فکر می کنم بهتر است اینقدر رنگهایتان را حرام نکنید.
رنگهایم را حرام نکنم؟ بگذارم در کابینتها بماند و فاسد شود...
حق با شماست ، کاملا.
من صدایم نیست
کلماتم ، خورده های ریز هیجاناتیست که مصرانه از پس تصمیماتم بیرون می زند
و هیچ چیز آنطور که می خواهم پیش نمی رود
اگر تا به حال من می نوشتم
حالا نوشته می شوم
با دستی که هیچ خوب نمی نویسد
و شبح های گنگ
می خواهند به من بفهمانند که من های دیگری در من هست
و خوب هم می فهمانند
و می خواهند بپذیرم
حیات ناخواسته ی این همزاد های نفرین شده را
و دیگر زندگی ام
ربطی به آنچه می نویسم ندارد
و دیگر هیچ چیز با من فرقی ندارد
دیواری گچی
سفید
یکدست
بین دیوارهای هزارتوی که زمانی در آن گم شده بودم
این منم.
دوستم رفته
و من باید تمام امشب رو چهار صفحه مقاله بنویسم
و پشه بکشم
تمام پشه هایی که در این بیست و یک سال اخیر نکشته ام
دوستم نیست
نمی خوام باشه
روی این زمین
شاید جای دیگه
نه در این منظومه
جایی که من ،
حوای مقدس نسل های آینده اش باشم
سیب را چید و به آدم داد
عاشقش شد آدم
لحظه های شادی ، ستاره های این شب اند
من با رویاهایم هر بار تکه ای از ماه می سازم
و روزی
با غروب ماه کاملم می میرم
من می ماندم
اگر فقط یک بار می گفتی بمان
مگر چیزی بیش از تنت
از تو خواسته بودم هرگز؟
خورشید در جای خود می لرزد
و روی صورتهایمان سایه روشن می اندازد
و قطار می گذرد
از کشتزارها
از روستاها
و شاید روزی دستی بیاید
گلویت را بفشارد
و وادارت کند که اشک بریزی
دلت بخواهد که کسی باشد
که پیشش به همه ی بدی هایت اعتراف کنی
دعا کن که آن کس من نباشم
گرما
روی صندلی های چرمی رد می اندازد
مثل تفاله ای لزج بر پوست تن می چسبد
در کدام ایستگاه پیاده می شوی؟
چون آدمها از دردهایشان حرف نمی زنند
حرف هم بزنند،
مطمئن باش طوری نخواهد بود
که هیچ از آن سر دربیاوری
وقتی رد شدند ، رویم را برگرداندم
خود را که می شویند،
تمام فضلاب شهر آلوده می شود
می ترسم از ترسی که از من فرار می کند
لایه بوته ها پنهان می شود
مثل یک گربه
در می رود
و نطفه اش را همه جا می پراکند
...غم مبهمی که جزئیاتش فراموش شده است
گاهی فکرمی کنم
همه ی اینها
ریشه در توالت های کثیف اول دبستان دارد
مثل لایه ای سیاه که به دیواره ی قفسه سینه ام چسبیده
و وقتی می سابمش
خون می افتد
می دانستم از اول هم ،
که این فقط مشت دیگری ست
که فرود می آید
سهمگین
بر من
زشت می شوم پیر می شوم
زیر چشمهایم را گود می اندازم
گونه هایم را چروکیده
ابروهایم
موهایم را کوتاه می کنم
تا دیگر راه بازگشتی به تو نباشد
تا دیگر گریزی به تو
کناری در تو
شادی و خنده ای با تو...
چون تو ،
مثل رویایی که برای لحظه ای متولد می شود
بر من ظاهر شدی
اگر مرگت را باور ندارم،
چون رویایی که در لحظه می میرد ،
اگر نمی توانم ،
از وزن سنگین روزهاست ،
از کشیدگی ممتد این تنهاییست
از تمام من است
که می لرزد
تمام من
می لرزد.
من فرار می کنم
و از شما خواهش می کنم
هیچ چیز را به یاد نیاورید
حتی رگبار هایی که امشب می بارد
چراغهای خیابان و بوق های چهارراه
من را که بهت زده می پرسم چرا...
هرگز به یاد نیاور
من را..
پیرزنی با گیس های بریده
گم شده در دالان های خاکستری
با آینه های انبوه شکسته..
که تلاش می کند
چهره ی زیبایت را روی صورت خودش نقاشی کند.
ساده باید باشد
برداشتن گوشی تلفن و شماره گرفتن
و بعد صدای تو
که تعجب می کنی...
سخت است ولی
پیمودن این همه فاصله
این همه روز
این همه سال
به عقب
سخت است ولی
کنار زدن این پرده های ضخیم
از خشم
از نفرت
رسیدن به ما
به اردیبهشت
به بهار
سخت تر است شاید
حمل این سکوت
دردهای جرم گرفته
از گذران روزها
ناگزیر است ولی
سنگین است
و سخت
ناگزیر است ولی
رد شدن
گذشتن
به انتها رسیدن
در انتهای تابستان
من خوب می دونم چه احساس زرنگی می کردی اگه یه جا یه تیکه گوشت پیدا می کردی
وقایمکی می خوردیش
من خوب می دونم چه حالی دست می ده به آدم وقتی پا رو دمش می ذارن
من می گم حقت بود این همه لوس باشی
نمی دونم دوست داشتی بچه می داشتی یا نه
می دونم بازی پشت کاناپه چه هیجان انگیزه
یا پریدن بالای کابینت ها
نباید می مردی میشا
قول می دم تو حیاط خلوت خونه ی بعدیمون ،
همیشه چند تیکه کباب رو منقل جا بگذارم میشا
لب استخر ایستاده بودیم
پابرهنه روی چمن ها، پوستم زیر آفتاب صدا می داد،
می شکفت
فکرکردم شیروانی را بهتر است نارنجی کنیم
شاید هم قرمز
یک ننوی حصیری ببندیم به درختها
فکر کردم شاید همین جا پیر شویم
فکر کردم شاید همین جا بمیریم
دوست قدیمی ات که آمد تو
که شاید بهمان تبریک بگوید
یا حالمان را بگیرد
یا شاید هم خیلی اتفاقی ،
گفتی همه چیز چه عالی ست
و هلم دادی توی آب
و استخر.. چه عمیق بود..
کانسپچوال ترین اثر قرن شاید قاب پنجره توست...
که از پشت پرده های بی حرکتش،
من باید زندگی تو را حدس بزنم
این جمله در ادامه ی جمله ی قبل آمده است. گرچه جمله ی قبلی وجود ندارد چون
چیزی به ذهنم نرسید و هدفم فقط همین بود که جمله های پشت سر هم بنویسم. هدفم
انسجام است. و خطی که بشود دنبالش کرد و دنیایی که بشود در جیب چپ یک پیراهن
گذاشت. و تکه هایی که به هم وصل باشند و دوست باشند و خوب باشند و ..دوستان
من! چرا دستهایتان را به هم نمیدهید؟ من میخواهم بچرخم و سرگیجه بگیرم در جهت
مخالف.. شاید حالم خوب شود. حالم خوب می شود؟ اگرمی شود پس کی می خواهد
درد رقیق این داستان را با خود به سال های بعد بیاورد؟
هیچ چیز نمی تواند من را از رفتن به پاراگرافی دیگر بازدارد.
وحتی باز هم
و باز هم
و باز
دیگر از آن آبجو ها نمی خورم
دیگر از آن سیگار نمی کشم
دیگر آن لباسم را نخواهم پوشید
دیگر آن گیره ها را به موهایم نخواهم زد
وقتی پرنده ها پشت پنجره،
با چشم های مات،
دانه های برنج را می شمرند،
دیگر من به تو فکر نخواهم کرد
وقتی گربه ها پشت یخچال قایم می شوند،
دیگر خودم را نشانت نخواهم داد
دیگر پرسه نخواهم زد
دیگر برایت نخواهم رقصید
وقتی که مهتاب از شیر آب چکه می کند،
و رد دست هایم بر دیوار هایی که بوی دارچین می دهند،
بی رنگ می شود،
وقتی که آهنگ تمام می شود
وقتی که تمام نمی شود،
دیگر من آواز نخواهم خواند
دیگر دنبالت نخواهم گشت
دیگر خودم نخواهم بود
و من حامله شدم
و سیبی زاییدم
که از وسط با تو به دو نیم شده بود
و زمین جوشید
پاهایم را در گل فرو کردم و گفتم
از این جا تکان نمی خورم
تا برگردی
پیچک ها به دورم پیچیدند و گفتند
از این جا تکان نمی خوری
تا برگردد
ماهی رنگ پریده ای هستم
درون تنگی کدر
خیره به نقاشی ناشیانه ای از هفت سینی
و می فهمم که از تصویر هم بیرون افتاده ام
و دوری می زنم تا گوشه ای پیدا کنم
و می فهمم که در تنگ دوارم گوشه ای پیدا نمی شود
و می ایستم معلق در مرکز
و فکر می کنم که تنگ من
خود گوشه ایست در دنیای دوار اطرافم
دست می کشم به تنش
و ماه پایین می افتد
می چسبد به سقف ماشین
و ما می شویم روشن ترین نقطه
در تمام نیم کره تاریک شرقی
سال ها ی نو
وقتی می خواهند آغاز شوند
سخت گره می خورند به تصویر مادربزرگ مو طلایی ام
و بوی مرگ می دهند
شکل مرگ می گیرند
اولین مرگ های زندگی شاید
تا ابد تکرار می شوند
در را که باز می کنم
دنبالش می گردم
می خواهم بیاید با آویز مارپیچ طلایی
با نگین قرمز یاقوتی اش
مارپیچ طلایی ام با نگین قرمزش کجاست؟
کجاست؟
می پیچد دور گردنم
و بالا می رود
مثل عاشقی حریص
زبانش را در گوشم می کند
و می پرسد
چرا دوستش نداشتم
چرا دوستش نداشتم؟
Tuesday, February 15, 2005
بهشون بگو برن گم شن مامان
وقتی دورم جمع می شن و می چرخن و آواز می خونن،
فکر می کنم که دیگه طاقت نمی آرم مامان
میخوام بیفتم وسط کوسن های رنگی
موهامو شونه کنم
می خوام یه نفسی تازه کنم
فکر می کنم که دیگه طاقت نمی آرم مامان
تیله هامو می گیرن و بهم حباب می دن
حباب ها خیلی قشنگن مامان
قبل اینکه برسم خونه می ترکن
چرا به موهام گیره های نگین دار نزدی مامان
اگه اون کفش های پاپیون دار نارنجی رو برام خریدی بودی،
حتما تا الان یه خانوم تمام عیار شده بودم
یه خانوم تمام عیار مامان
بهشون بگو برن گم شن مامان
Saturday, February 12, 2005
گرفتندم
خوب له ام کردند
و انداختندم درون یک بشکه
و درش را سفت بستند
گفتند صبر کن ، شراب نابی می شوی
سال ها انگار گذشته است
و از زیر در بشکه
کسی صدایم را نمی شنود
و کسی نمی فهمد
که دارم سرکه می شوم
Friday, February 11, 2005
از من خواست حالا که دارم می روم
یک عکس یادگاری ازش بگیرم
و همانطور نشست روی پله ها
و منتظر ماند
تا آفتاب بزند
.
Tuesday, February 08, 2005
یک سبد پر از گنجشک های مرده به ما داد
در آستانه ی در ایستاده بود و باد به بیرون می راندش
ما فقط توانستیم سبد گنجشک های مرده را از دستش بگیریم
باد بردش
آن یکی خواهر را
آن یکی که نه هابیل عاشقش شد نه قابیل
Monday, February 07, 2005
و وقتی تو سرانجام مردی
دستی پیش می آید و دو گیلاس روبروی من و تو را پر می کند
مال من را با خون تو
مال تو را با اشک های من
من خون تو را می نوشم
وبا اشکهایم صورتت را پاک می کنم
و منتظر می مانم
تا پیدایمان کنند
Sunday, February 06, 2005
ما سوار بر اسب های رعدآسا پهنه ی دشت های ارغوانی را می پیمودیم
از میان رود های خروشان و از فراز دره های عمیق می گذشتیم
زیر سوزانترین آفتاب ها
از کویر های بی انتها
و در سردترین شب ها
از بلندترین کوه ها
ما می تاختیم
می گریختیم
می جنگیدیم
فتح می کردیم
سرزمین ها را پس از سرزمین ها
و به دنبال آخر دنیا بودیم
ما سوار بر کشتی های غول آسا پهنه ی نیلگون اقیانوس ها را می شکافتیم
با بادبان های برافراشته در دل ابرهای طوفان زا
با پارو های چرخان در دست هزار ها هزار مردان جنگی
ما به سوی آخر دنیا می شتافتیم
وما آمریکا را کشف کردیم
و از کشف آن حتی بیش از آن که دنیا آخر داشت ، غمگین شدیم
Saturday, February 05, 2005
صفحه ی ساعت را می شکافم و در مقابلش زانو می زنم
به عقربه ها التماس می کنم
که برای یک بار هم که شده
بعد از گذشتن از روی دوازده
روی یک نروند
عقربه ها با گیجی نگاهم می کنند
با هم پچ پچ می کنند
و بعد از دوازده
می روند روی دو
Wednesday, February 02, 2005
بزرگ می شود بزرگ می شود
از من بیرون می زند
شرابی که برایم ریخته اید بوی سرب می دهد
من شده ام چیزی غیر من
هنوز اما شبیه من
بزرگ می شود بزرگ می شود
شرابم بوی سرب می دهد
می نوشمش و داغ می شوم
می دانم تو سردی
محکم می گیرم ات
بزرگ می شود از من بیرون می زند
از چشمهایم
بیرون می زند
من از چشمهایم بیرون می زند
چیزی به جا می ماند که خیلی خیلی خیلی غریبه است
من بیرون افتاده ام
از خودم به دنیا آمدم و در ازدحام شب گم شدم
در خودم مردم و دوتا شدم
دور زدم و دور شدم
من
همه جای این شهر
پخش شدم
Tuesday, February 01, 2005
اینان این سیادت به چه یافتند؟
بدانکه دایم بدان کار مشغول بودند و ما به کارهای دیگر
بنگرید که من با ایشان در چه اندیشه بودم و ایشان با من در چه فکر
و سیندرلا به خانه ی خود باز می گردد
بی آنکه لنگه کفشی به جا بگذارد
Saturday, January 29, 2005
اممم.. به همین راحتی دو انگشتم رو از دست دادم
فیل بزرگ .. به چه می اندیشی؟
ساعت هاست که آرام ایستاده ای..
تو که می توانی همه ی زمین را با قدمهای بزرگت دور بزنی
چرا ایستاده ای؟ و به چه فکر می کنی؟
دور خودت می چرخی و می چرخی و می چرخی
و سعی می کنی شعاع رد دایره وارت روی شن ها را کوچک کنی
می خواهی به خودت رسوخ کنی
تمام دنیا را کنار گذاشته ای که به خودت رسوخ کنی
آیا در درون چیزی پیدا می شود؟
آیا چیزی نهان شده است؟
زمانی از ناتوانی ام در گم شدن می ترسیدم
حالا می ترسم هرگز کسی پیدایم نکند.. با اینکه هنوز گم نشده ام
هر روز صبح ، پس مانده های روز های قبل را در توالت بالا می آورم
سیفون را می کشم
به اتاقم بر می گردم
پس مانده های روز های قبل در را برایم باز می کنند و نیشخند می زنند.
دفتر یک سال پیشم را برمی دارم
تاریخ امروز را می آورم
می خوانمش و وحشت می کنم:
" می گذرد..."
Never thought I'd get any higher
Never thought you'd fuck with my brain
این ها اعترافات من است که می خوانید
هیچ می دانستید؟
شبهایی که به خانه برمیگردید
پس از گذراندن ساعتها
با آدمهای دیگر
با صحبت و خوردن و رقص
دقیقا چه احساسی دارید؟
Sommes-nous les jouets du destin
Souviens-toi des moments divins
Planant, éclatés au matin
Et maintenant nous sommes tout seuls
درست وقتی بالاخره تصمیم گرفتم موهایم را کوتاه کنم ،
راهی پیدا شد که آن طوری که دوست دارم درستشان کنم
ببینم لعنتی.. منظورت این است که با زندگی ام هم باید همین کار را بکنم؟
Thursday, January 27, 2005
چیزی نیست
این دوره ها زیاد پیش آمده است
تمام می شود نگران نباشید
می دانم می دانم که زیاد طول کشیده است
اما تجربه هایی که روی این نمونه داشته ایم نشان می دهد که بالاخره تمام می شود
سیستم دفاعی این نمونه کار خود را شروع کرده و حتما اوضاع را به شرایط
اولیه باز می گرداند
....
اممم.. فکر می کنم در اینجا به اشکالی برخورده ایم..
سیستم دفاعی شدیدا مورد حمله قرار گرفته است
ولی نگران نباشید امیدوار باشید که اوضاع روبه راه شود
Being pushed into self destruction
من امیدوارم من امیدوارم
من از خودم عیله خودم استفاده نمی کنم
روح سیاهم را در سینه ام حبس می کنم
احساسات کنترل شده ام را نابود می کنم
اگر آزاد شوند از این که هست بیشتر خرابی به بار می آورند
من امیدوارم
من مبارزه می کنم
با این سوال که بعدش چه مبارزه می کنم
با این ترس که وقتی دوباره .. مبارزه می کنم
من فرض می کنم بعدا و دوباره ای وجود ندارد
من می دانم که کور خوانده ام
من با دانسته هایم می جنگم
من به زانو درمی آیم
شکست می خورم
نابود می شوم
از دوباره بلند شدن نفرت دارم
من ذهنم را از تصویر درخشش پاک می کنم
من به خودم یادآوری می کنم که پایان هر درخششی سوختن و خاکستر است
من چشم های خیره به تصویر درخشش ام را با دستهایم می بندم
مغزم داغ می شود و آتش می گیرد
من می دانم که هرچه می نویسم چرک های زخمی ست که بیمارم کرده است
من می دانم که هرچه می نویسم مملو از میکروب های زنده است
من می دانم که نباید آنچه می نویسم را بخوانم
من آنچه می نویسم را می خوانم
و هرگز خوب نخواهم شد
من رویا های نو می سازم
من بر تخیلم سوار می شوم و پرواز می کنم
سقوط می کنم
و می میرم.
Tuesday, January 25, 2005
ما می توانیم به خوبی وانمود کنیم اتفاقی نیافتده است
ما به هم نگاه می کنیم
صورتهایمان در فاصله ای کمتر از یک وجب
ما کنستانتره ی جریان دوار فکرهایی که در سرمان می چرخد را ،
در فیلتر دو نقطه دی به هم تحویل می دهیم
و همه می دانند
همه همه چیز را می دانند
و همه وانمود می کنند که نمی دانند
راهنمای عملی رسیدن از تنهایی روانی به تنهایی فیزیکی:
پس از اینکه دوستهایتان را به خاطر کارهای بد و خوبشان متهم کردید،
پس از اینکه پروژه هایتان را انفرادی برداشتید
پس از اینکه خانواده تان را جایی در گذشته ، جا گذاشتید،
وانمود کنید که تنها نیستید
و آنچه نصیب ما می شود
عشق های ممنوع
و بچه های مرده است
عشق های ممنوع
و دروغ های شرم آور
عشق های ممنوع
و فراموشی
من می توانم بچه هایم را از بین ببرم
میتوانم نوزادم را بکشم
برایم فرقی ندارد تا وقتی من مادرش باشم
اما مرگ بچه هایم در چشمهایم را دوست ندارم
بچه هایی که در چشمهایم قبل از هرگونه امکان حیات به هر شکل اولیه ،
بر اثر سکته ی احساسی جان می سپارند
ما روزی دوباره به هم بر می خوریم
به هم سلام می کنیم و دست می دهیم
در چند جمله ،
تو زندگی ات را خلاصه می کنی
و من در چند جمله،
زندگی ام را دروغ می کنم
ما روزی از کنار هم رد می شویم
من بر می گردم
صدایت می زنم
تو، سر جایت یخ می زنی..
Halted due to memory failure
Thursday, January 20, 2005
من خیلی فکر کرده ام ولی هنوز نتونستم بفهمم چطور ممکنه یه آدم
به خاطر اینکه هوس شنیدن صدای بوم کرده ، سر کناریشو بگیره
محکم بکوبه به دیوار و بعدش حتی برنگرده یه نگاه بندازه ببینه
طرف مرده یا چی...
Wednesday, January 19, 2005
ما از خاطراتمان عکس می گیریم
و درون قابی جا می دهیم
چه اثر باشکوهی !
ما چون کلکسیونر هایی ثروت مند
با حرصی سیری ناپذیر
در گالری قدم می زنیم
و براندی می نوشیم
و به موسیقی آرام پیانو گوش می دهیم
و زیر لب به عکاس لعنت می فرستیم :
- خیلی متاسفم .. ولی بالا بردن پیشنهاد ها فایده ای ندارد
من این نمایشگاه را فقط برای نمایش آثار برپا کرده ام.
خواهش می کنم من حتی نمی توانم عکس خودم را هم داشته باشم؟
متاسفم خانم من اجازه ی فروش هیچ کدام این آثار را ندارم
این عکس ها متعلق به من نیست
متعلق به زمان است
شاید هم زندگی
هنوز فرقشان را نمی دانم
اینجا چیزی گیرمان نمی آید
برویم بیرون ببینیم تابستان شده است یا نه
آدم مگر چقدر می تواند کودن باشد
همه ی آن داستانها ی آدم و حوا برای این بود که یاد بگیری
نایستی آنجا و خشکت بزند
برای این بود که گوشهایت را بگیری
وقتی دسته ی همسرایان ناپیدا شروع کردن به خواندن:
به باغ خوش آمدی
به باغ خوش آمدی
ولی تو چه کردی؟ همه ی آن سالها را صرف این کردی،
که به این و آن بفهمانی آدم و حوایی در کار نبوده
باشد در کار نبوده.. ولی حالا دیگر هست
حالا که به سیب گاز زده ات نگاه می کنی
و فکر می کنی لااقل بهتر است تا تهش را بخوری
من انسانی متعلق به دنیای کنونی هستم.
پست مدرن تکنولوژیک.
"آیا حاضر بودی همه چیزت را بدهی و چیزی را برگردانی؟ "
این است که وقتی در برابر سوال رمانتیک ای چون این قرار میگیرم،
می گویم نه
خیلی سریع
خیلی قاطع
همه چیز من چیست؟ خانواده ام ؟ دوستانم ؟ یکی از کلیه هایم؟ نقاشی هایم؟
من انسانی هستم متعلق به عصر کنونی
حاضر نیستم یکی از کلیه هایم را با چیزی عوض کنم ، حتی با تو
وقتی هفته های امتحانات پایان ترم می رسد چنان سیگار پشت سیگار
می کشم که طبق قانون احتمالات نمی توانم سرطان نداشته باشم.
من انسانی هستم متعلق به جهانی سیستماتیک
که نمی توانم روی شانس خود تکیه کنم
چون هر لحظه ممکن است ته بکشد
نه نه گولش را نخورید
حتی لوک خوش شانس هم روزی شانسش ته کشید
و پخش کارتون هایش از تلویزیون قطع شد
و الان فقط پیرمرد تکیده ایست که روی کاناپه ای افتاده و خرناس های
سگش را گوش می دهد
الان دیگر دور دور دالتون هاست دوست من
دور دور دالتون هاست
Saturday, January 15, 2005
چند ساعت دیگه پرواز دارم. دعوت دارم به یکی از اون کنفرانسها . خدای من باورم
نمیشه اینا هنوز بعد این همه سال تو جو این کاران.. خندم می گیره
هی دختر تو اینجا چکار می کنی! هیچ فکرشو نمی کردم باز ببینمت.. چطوره این
چند ساعت قبل پرواز رو با هم بگذرونیم.. خونتون هم که نزدیک فرودگاس
سلام خانوم..حالتون چطوره؟ آره من و دختر شما همکلاسی بودیم..انگار یه قرن
پیش بود : )
بله چای می خورم خیلی ممنون .. یکی در میزنه
- هی خانومای خوشگل چطورین.. امشب اومدم یه حالی به همتون بدم .. می بینم
که مهمون هم دارین
نه نه فرار کنین .. این دیوونست
چاقو کجاس چاقو کجاس به من یه چاقو بدین
تو چقدر قوی ای .. موهای زرد و بلند.. فرم صورتت منو یاد ژرار دی پاردیو میندازه!
بنگ بنگ لعنتی پس چرا نمی میری
بیاین کمک شما دوتا کجایین .. من تنهایی چطوری این مرتیکه رو نگه دارم
تلفن کجاس ؟ پلیس .. باید پلیس رو خبر کنم
لعنتی وول نخور انقدر چرا هر چی می زنمت انگار نه انگار
شماره پلیس چی بود؟ 119؟ نه نه نه ... 199؟
الو الو ؟ خواهش می کنم به دادمون برسین.. یه مزاحم اینجاس .. من الان با یه چاقو
بالای سرشم ولی هر لحظه ممکنه... صدای منو میشنوین؟ کمک...!
بله بله میشنویم.. توضیح بدهید دقیقا چه اتفاقی افتاده!
باید هرچه سریعتر خودتونو برسونید خواهش می کنم
ما سعی مون رو می کنیم خانوم .. ولی بهتره اول با پلیس در میون بگذارید! اینجا
مرکز اطلاعات پروازه!
حرومزاده ی عوضی اینو از اولش می گفتی
تق.
110؟ آره 110 بود..
یکم دیگه اگه بتونم تو رو کنترل کنم .. دی پاردیو ی عزیز کمی صبر داشته باش
110 ...
این شماره در شبکه موجود نمی باشد.. لطفا دوباره شماره گیری نفرمایید.
نه به من نگو تو این شهر هنوز پلیس پیدا نمی شه.. خدای من
الان این منو می کشه.. جنازه ام تا دست مادر پدرم برسه چیزی ازش باقی نمی مونه
شوخی که نیست اقلا هفت سال راهه...
باید از اولشم می فهمیدم دعوت به کنفرانسی که سالها قبل برگزار شده یه جای
کارش می لنگه...
تمام آدمهای من زن هستند چون مردها را نمی فهمم
نه ، زن ها را هم نمی فهمم
آدمهای من فقط اسم دارند
تنها چيزی که از خودم می دانم اسمم است
که آن را هم هر روز عوض می کنم
هر صبح که بيدار می شوم اسمم را به دنيا دروغ می گويم
و هر بار کشف می کنم که اسم ساختگی ام بالاخره در يکی از گويش های
محلی زبان نقطه ای از دنيا ، همين معنی را می دهد
بهار
بهار
بهار شروع همه ی چيزهاييست که يکسان پايان می پذيرند
بهار شروع همه ی اين سالهای نکبت بار است
بهار هربار با همه چيزاش می آيد
و هربار همه چيزش در آتش تابستان می سوزد
همه چيزش در سرمای زمستان می ميرد
بهار هربار همه چيزش را از دست می دهد
و بهار
تکرار می شود
تکرار تکرار
ديگر دلم به مردن خوش نيست
توهم برداشته ام که روح ام
تا پايان عمر زمين لا اقل،
دور خورشيد می چرخد...
Thursday, January 13, 2005
مامان میاد بیدارم کنه و میگه بیا دوست پسرت بهت sms زده
میگم دوست پسرم نیست
شوهرمه
امروز یه روز دیگه است و با روزهای دیگه فرق داره. همون طور که روز های دیگه هم با
هم فرق دارن. اینو از چیزایی که می نویسم می فهمم. امروز پنجم ژانویست . یاد نامه هایی
می افتم که باید آخر دسامبر می نوشتم. ننوشتم. از مهمونی برگشته بودم و خوابم میومد.
به هرحال هم من نامه های آخر دسامبر رو همیشه در تمام طول سال می نویسم.
بهتر بگم ، تنها کاری که در طول هر سال زندگیم میکنم نوشتن نامه های آخر دسامبره.
هنوز تو تختم ، مجله رو بر میدارم و ورق می زنم. از پایین صدای اخبار صبح میاد. ستاره
رفته مدرسه اما بابا خونست. خیلی کار دارم ،
آره خیلی کار دارم
کارامو دوست دارم
آره کارامودوست دارم
"انسان کامل" ساخته ی یورگن لث محصول 1967 ، می تونیم در دوازده دقیقه با انسان
کامل آشنا بشیم. راوی همه چیز را توضیح می دهد. و تکرار می کند:
"چرا بخت اینقدر ناپایدار است؟ چرا خوشی ها اینقدر زودگذرند؟.. چرا ترکم کردی؟ چرا
رفتی؟"
با انسان کامل آشنا شدیم.
هرگز انیمیشن آمریکایی تماشا نکنید ، اگر به سلامت شخصی تان اهمیت می دهید.
هرگز سعی نکنید زندگی را از حالت خطی خارج کنید ، اگر اعصاب باز کردن گره های
پیچ خورده را ندارید.
هرگز صبح در رختخواب مجله نخوانید ، اگر به نتایج فلسفی جدید علاقه ای ندارید.
خوب باشه باشه الان میام صبحونه می خورم. گرچه اینکه تو هنوز به یک استکان چای من
می گی صبحونه ، خنده داره. فقط صبر کن.. گمونم این یکی از همون نامه های آخر
دسامبره که دارم می نویسم
اممم .. اینجا رو...
در مورد اون نویسنده ی آمریکایی نوشته ، ... یاد بازی رولت روسی می افتم.
من ماشه رو کشیدم.. اما تو؟
نوبت تو بود
تو ماشه رو کشیدی؟
تو ماشه رو کشیدی؟
من سعی می کنم که تو رو اینطور تصور کنم:
- تو مردی و نمی بینی که من ماشه رو می کشم یا نه. تو مردی و بازی تموم
شده.. اما من نامرد نیستم.
دوست دارم تصور کنم که خشاب شش تیر رو کامل پر کردی
دوست دارم تصور کنم که ماشه رو کشیدی
ماشه رو کشیدی
ماشه رو کشیدی
دوست دارم تصور کنم که اینجا رو می خونی
و می فهمی که همش برای تو نوشته می شن.
Wednesday, January 12, 2005
باید می گذاشتم اتفاق بیافتد
نه
خواهش می کنم
نگذارید پرده ها فرو افتد
که من باید قبل از آن،
پایانی برای این داستان بیابم..
ما می توانستیم همان شب در زمان منجمد شویم
پیش از آنکه روزها و ساعت ها از راه برسند
و همه چیز را بدزدند
پیش از آنکه من بترسم
و تنها منجمد شوم
و این لحظه های خالی یخ زده را یکی پس از دیگری تمام کنم
باید می گذاشتم اتفاق بیافتد
نپرسید چرا
می بینید چطور لنگ لنگان راه می روم؟
می بینید مدام می ایستم و نفس تازه می کنم؟
می بینید چطور می شکنم و فرو می ریزم؟
همه اش از سنگینی این بار "چرا" ست که به دنبال خود می کشم
من می دوم و می خواهم روزی باشد که دویدنم نه برای فرار از پشت سر
که برای رسیدن به پیش رو باشد
من می دوم و می خواهم روزی باشد که دویدنم نه برای رسیدن به پیش رو
که برای پرواز دادن بادباکم باشد
بادبادکم پرواز می کند
روزی بادبادکم پرواز می کند
من می دوم و می دانم که نه فرار می کنم نه به چیزی می رسم
من به پشت سر می دوم
من به پشت سر چنگ می اندازم
به لحظه های خالی و یخ زده
بادبادکم پرواز می کند
قول می دهم
فقط بگذار کمی باد بیاید
هرگز با یک ساکسیفونیست
وقتی که روی سن مشغول نواختن است
ازدواج نکنید
صبر کنید اول بیاید پایین
ببینید هنوز هم...؟
Tuesday, January 04, 2005
هی خدا ، بهتره دست برداریم دیگه ، بیا همینجا بمونیم ، من خسته شدم از این دربدری
این چیزی بود که اون روزها من همش به خدا می گفتم. ولی اون گوشش بدهکار نبود
از این خونه به اون خونه ، از این شهر به اون شهر...
من بدبخت هم دنبالش
من گاهی دوستهایی پیدا می کردم ، واسه یه روز دو روز خوب بود ، گاهی عاشق هم
میشدم حتی ، ولی دوست داشتم یه جا بمونم ، حیف که نمی شد
غذامونو تو کافه های بین راهی می خوردیم ، یا کنار آتیش ، دم جاده
تو پمپ بنزین ها می خوابیدیم
تو رودخونه حمام می گرفتیم
و همیشه فکر می کردیم دیگه فردا می رسیم
زندگی دردناکی بود ، ولی حداقلش این بود که خدا غرورشو هنوز داشت
جایی نمی موند که خوشش نیاد
نمی ذاشت هم من بمونم
کوتاه نمی اومد ، چیزی هم نمی شد بهش گفت. یا لا اقل من نمی تونستم.
گاهی کامیون ها بهمون سواری می دادن. من می پریدم بالا کنار راننده ، خدا هم
بعد من سوار می شد و در رو می بست و شیشه رو تا ته می داد پایین. من با راننده ها
حرف می زدم. از این در و اون در. از این که همیشه دوست داشتم راننده ی کامیون
باشم منتها ترجیحا تو حمل و نقل درون شهری. خدا ساکت بود و چیزی نمی گفت .
نمی شد فهمید چی تو فکرش می گذره. فقط گاهی چشمش می افتاد به شمایل مسیح که
از آینه ی ماشین تاب می خورد ، و لبخند می زد.
راننده ها از خانواده هاشون حرف می زدند. از پسرا و دختراشون. و از خدا می پرسیدن
آقا شما چی.. بچه دارین؟ من پسرم تو تیم بیس بال مدرسه است ، شما پسر دارین؟
و خدا لبخند می زد.
این یه شانس خوب بود که کامیون ها سوارمون کنن.
بیشتر جاده رو پیاده می رفتیم
سخت بود
روز
شب
همیشه فکر می کردیم دیگه فردا می رسیم.
نمی گذارم که به هیات شعر گونه ای در آیی
و از دل من بلند شوی و بالا بیایی
گلویم را بسوزانی و از دهانم سراییده شوی
نمیگذارم ، دیگر
آنچه که من به آن ختم می شوم ،
همیشه لئونارد است ، یا جین ، یا مرد بارانی پوش
You treated me to a flake of your life
And when I came back I was nobody’s wife
و این سه نفر غم انگیز ترین شخصیت های تمام تراژدی های بشری اند
مردها باید دراز کشیده به پشت بخوابند
با دستهای قرار گرفته روی سینه
زنها
دراز کشیده به پهلو
با آرنج های خم شده
بچه ها باید بیدار بمانند
تمام شب را کنار تختشان زانو بزنند
و دعا بخوانند
دعا بخوانند که هرگز نه مرد شوند نه زن
خدا نمی داند که من با این چیز هایی که در ازای گرفتن تو
بر سرم می ریزد ، چه می کنم
نمی داند که من چطور زیر هدایایش له می شوم
نمی داند که چطور فریاد می کشم
نمی شنود.
چرا باید اینطور باشد
چرا هر چقدر که با این تیغ صورتم را پاره پاره می کنم
خود واقعی ام را در آینه پیدا نمی کنم
رفته است آیا؟
نه باور نمی کنم
رابین هود ، رابین هود
تو بچگی ام را دزدیدی و با خودت بردی
تا بین بچه های یتیم قسمت کنی
و تنها چیزی که در ازایش به من دادی
موسیقی سکانس دهکده ی بارانی بود با نمای کلیسا
که نوای محزونش هنوز در گوش من زنگ می زند
و همیشه زنگ خواهد زد..
تا بچگی ام
برگردد
مثل بادکنک سفیدی
از پنجره بیاید تو
کنار گوشم بترکد
و من را از این خواب چند ساله بیدار کند
Friday, December 17, 2004
اژدها
پرده ها رو کنار زد، خاک دمش رو تکوند ، و از لب پنجره پایین اومد
من می خواستم بخوابم
خدا می داند که چقدر می خواستم بخوابم
گفتم اژدها ، بیا بخواب بعدا بازی می کنیم
ولی اژدها نه می خواست بخوابد ، نه بازی کند
فوت کرد و همه ی شمع های اتاق روشن شدند ، منم خواب رو از سرم پروندم
اژدها رو نمیشد ناراحت کرد،
نه چون می تونست همه جارو به آتیش بکشه یا منو زیر دمش له کنه
چون اژدها دوست من بود
و یادم نمیاد از کی پشت پرده های پنجره ام روی طاقچه می نشست و بیرون رو نگاه
می کرد.
پرسیدم خوب ، دیگه چی شده؟
می دونستم سوالم چقدر بی معنی ه
چیز جدیدی پیش نیومده بود ، یعنی خیلی پیشتر از اینها پیش اومده بود و گاهی
می زد بالا و اژدهای من رو آزار می داد
نه باز دارم چرت می گم
اون چیز گاهی نمی زد بالا ، همیشه بالا بود ، اژدها همیشه غمگین بود ، فقط گاهی
تظاهر می کرد که نیست.
تو نور شمع می دیدم قطره های درشت اشکشو که همه چیز منحنی وار از پشتش
پیدا بود ، و تالاپی می افتاد رو زمین و کتابهامو خیس می کرد
کتابهام ، پخش و پلا اینور اونور ، گوشه ی بعضیاشون سوخته بود ، اثر وقتهایی که
واسه اژدها می خوندمشون و اژدها گاهی آهی می کشید یا می خندید و کتاب رو
می سوزوند. نه اینکه تحت تاثیر قرار گرفته باشه ها ، می خواست من فکر کنم
چقدر داستان ها براش جالبن
ولی نبودن
بعد بهم قول می داد منو ببره به شهرهایی که داستان ها توش اتفاق می افتادند
من می دونستم که می بره ، مشکل این بود که هر جا هم می رفتیم باید صبح بر می گشتیم
و همه جا خیلی دور بود ، خیلی دور
تمام حرف هایی که فکر می کردم ممکنه به درد یه اژدهای غمگین بخوره رو بهش
زده بودم. حرفهایی هم که فکر می کردم به دردش نمی خوره بهش زده بودم
اژدها فقط گوش می داد که خوشحالم کنه. که فکر کنم دوست خوبی هستم
به خودم گفتم بی خیال همه چیز. من اگه می تونستم حال یه اژدها رو با حرفهام
خوب کنم ، خودم اول خوب می شدم. بهتره برم بغلش کنم ، سرمو بذارم رو سینه اش
و یال های گردنشو نوازش کنم. بهش بگم گریه کن اژدها ، حتی اگه تمام اتاق رو آب
برداره ، و خودم هم همراش گریه کنم
نگاه که کردم ، پنجره باز بود و سوز سردی می زد تو.. اژدها هنوز
اونقدر دور نشده بود که نشه دیدش
لکه ی آتشینی تو آسمون بود که سوسو می زد و دور می شد
و همه ی زمین های اون حوالی ، خیس خیس بود.
Thursday, December 16, 2004
اوایل این طوری بود که صورت هامون نرم بود. می شد دو گوشه ی چشمت رو
بگیری و بالا و پایین بکشی ، و همون طوری بمونی
یکی دماغشو می کرد دو سانت ، یکی ده سانت
یکی لبهاشو گشاد می کرد یکی تنگ
می تونستی یه تیکه از صورتتو بکنی بذاری کنار
یکم که گذشت ، مدل های مختلف معرفی شدن
و بعد ، سبکهای مختلف
و همه چیز پیشرفت کرد و همه روشنفکرتر شدند و طرفدارهای آبستره بیشتر
صورت های آبستره می دیدی اینور اونور
یا سوررئال
یا امپرسیونیستی
پوچگراهایی که هیچ چیز رو صورتشون باقی نگذاشته بودند
آنارشیست هایی که هر روز جای چشم و دماغ و ابروشونو عوض می کردند
من بدبختترین مردم بودم اون زمان
خلاقیتم بالا بود ، ولی بدون صورت به دنیا اومده بودم
Wednesday, December 15, 2004
من توی آینه خودمو نمی بینم ،اونو می بینم . دوروبریا تو آینه منو نگاه می کنن
پشت سرمون ایستادنو من رو تو آینه ای که دورتادورش با چراغ روشن شده نگاه
می کنن و تغییرات صورتم و خطوطی که اون می کشه رو دنبال می کنن.
ولی من نمی تونم چشم از گریموره بردارم
وقتی انگشتاشو رو صورتم می کشه می خوام دهنمو باز کنم بپرم انگشتاشو
گاز بگیرم و قورت بدم
وقتی می گه حالا بالا رو نگاه کن و زیر چشمهامو رنگ می کنه ، من زل
می زنم تو صورتش
می خوام دستامو بیارم بالا و چنگ بزنم به صورتش
این یه جور عشق بازی با یه گریمور خوشگله ، اگه کسی هنوز نفهمیده
اگه یکی به انگشت های چهارم و پنجم دست چپش انگشتر کرده باشه با نگین
سنگی ، یعنی بازم زن داره؟
نو دیفرنس ات آل
کارش که تموم می شه من یه نیم نگاهی به خودم تو آینه می ندازم ، که ببینم
تصویر اون اگه فوکوس نباشه چه شکلی می شه
آره یارو لابد شانس اورده انگشتاشو هنوز داره
یارو باید خدا رو شکر کنه امشب ، ...
Friday, December 10, 2004
در آن شب گرم تابستان
که باران زده بود و از پیاده رو ها بخار گرم بر می خاست
من باور نمی کردم ،
که از چشمهای خیره ی براقم
و دستهای یخ کرده از ترس و شرمم
نفهمی
که این عشق است که در میان است
من دیر رسیدم شاید
و در غیاب متهم
حکم صادر شد
من دیر رسیدم
به ثانیه ای ، ساعتی ، روزی..
این فاصله هاست که در میان است
نه،
من به سان آن دخترکی نیستم
که وقتی آخرین خواسته اش را پرسیدند
پیش از اجرای حکم مرگ به جرم عاشقی اش به شاهزاده،
تنها خواست که زیر سم های اسب او، تن خود را بمیراند
نه،
این داستان آن شاهزاده نیست
که وقتی دخترک خود را به پیش پاهای اسب او انداخت،
فریاد برآورد که
نــــــــــــــــــــــــه
آمده بودم که بگویم دوستش دارم
هرچند که جهان ما دو
از کنار هم می گذشت و هرگز به هم نمی رسید
نه،
من را خیال قدم زدن در هزارتوی رویاها نیست
که اگر داستان آن را که ماند بگویم
و تو داستان آن که رفت،
این دو تنها در نقطه ی شروع با هم فرق دارند
نه،
آنچه من را به تو وصل می کند
شاید چیزی باشد از جنس دوست داشتن های خاک خورده ی مرموز
که در اعماق صندوقچه همیشه پنهانند
ولی اینک،
این خشم است که در میان است
خشم من از گره ای که بر روحم زدی نیست
از این است که آخر به چه حقی؟
من می پرسم چرا ؟ چرا؟
به چه بهایی؟
چرا چشمهایت را باز نکردی،
و من را ندیدی؟
- سلام خانم هاویشام! من آمده ام به شما بگویم دیگر لازم نیست برای
خیانت نامزدتان سوگواری کنید ، من می توانم ثابت کنم او شب ازدواج
با زن دیگری فرار نکرده بود ، فقط محل برگزاری جشن را گم کرده بود!
- آه بچه جان تو دیگر چه ساده ای هستی! من خودم آدرس اشتباه به او دادم!!
- اوه خدای من! چرا؟!
- چون من خلق شده ام که برای رفتن نامزدم سوگواری کنم !
( من – خود من – یک سوال دارم. اگر خانم هاویشام می خواست از خلقت خود سرپیچی
کند و عمری را در کنار نامزدش با خوشبختی سپری کند ، ولی نامزدش کاملا اتفاقی
بر حسب سرنوشت گم شده بود ، ما باید این نکته را به او می گفتیم؟ رنج خانم هاویشام
از خیانت همسرش بیشتر است یا از نبودن او؟
به هر حال من یکی که نمی توانستم جلوی دهنم را بگیرم !)
پیرمرد و پیرزن هفتاد ساله ، یکدیگر را خیلی اتفاقی پس از پنجاه سال در آن سوی کره ی
زمین دیدند.
پیرمرد و پیرزن هر دو به هم : آه چقدر تغییر کرده ای ، فکر نمی کردم دوباره ببینمت ،
چقدر از دیدنت خوشحالم!
و هر دو اشک شوق ریختند و یکدیگر را در آغوش گرفتند.
پیرمرد : خوب چه می کنی .. خانواده ات کجایند ؟ حتما ازدواج کرده ای دیگر نه؟
پیرزن : نه نکرده ام ، تو چطور ؟
پیرمرد : واقعا ازدواج نکرده ای ؟ من هم نه! برای چی ؟
پیرزن : امم خوب نمی توانم بگویم ، تو برای چی ؟
پیرمرد : خوب... من می گویم ، چرا پنهان کنم ، مریضم و چیزی به مرگم نمانده است پس
پنهان نمی کنم .. من به خاطر تو ازدواج نکردم ، عاشقت بودم و نتوانستم کس دیگری
را دوست بدارم!
پیرزن : چی ؟ به خاطر من ؟ من را دوست داشتی؟ چه می گویی! پس چرا آن روز صبح
رفتی و ناپدید شدی؟!
پیرمرد : خوب چون تو خودت شبش به من گفتی نمی خواهی وقتی بیدار شوی من را ببینی!
پیرزن : وای خدایا خدایا..! تو چرا اینقدر احمقی! من گفتم برو ، ولی نگفتم که برنگرد که!
بعد پیرمرد و پیرزن ، با اینکه کمی سختشان بود ، برای دومین بار با هم خوابیدند و
معلوم هم نشد از هیجانشان بود یا از پیریشان که صاف بعدش قلبشان ایستاد و مردند.
Thursday, December 09, 2004
وقتی خیره به تلخی و سیاهی اش ایستاده ام و مبهوت و ناتوان از درک چنین ناانسانیتی،
فکر می کنند اگر دست هایم را بگیرند همه چیز تمام می شود
شما چه آسان از کنارش رد می شوید و من چه سخت زیر بارش له می شوم
نه مثل آگرین بچه ای دارم که بر پشتم چون لاکی سنگینی کند،
نه زنجیری بر پایم که به زمین ببندتم
پس چرا پرواز نمی کنم؟
نه دو بال ندارم نه حتی یک بال
نه ریسمانی از فضای بالا آویخته است که دستم به آن باشد،
پس چرا بر زمین بند نمی شوم؟
شناورم بین زمین و هوا ، بی قراری ام از چیست؟
دردی که به شعر نتوانستش کشید،
ارزش کشیدن ندارد
این چه دردی است که نه به شعر می آید نه راه رهایی دارد؟
اگه نوشته هام از سه خط بشه چهار خط ، دیگه کسی نمی خونه نه؟
اگه بیشتر از نیم ساعت بمونم دیگه کسی نمی خوادم نه؟
فیلوکتتس مونده بود تو جزیره با پای زخمی ، تک و تنها ، ده سال ،
هیچ جا هم نمی تونست بره بدبخت
اومدن ببرنش چون که فقط اون می تونست تروا رو فتح کنه ، خودش و کمان ش
بایست می رفت؟ بین همونا که ولش کرده بودن تو جزیره اونم با پای زخمی اونم ده سال؟
یا نمی رفت؟ درد پاشو تحمل می کرد ، فتح تروا هم به جهنم ها؟
من که نمی دونم
یکی از ملاح ها بش می گه بابا پاشو بیا ، که اگه اینجا بشینی و لج کنی با اونا که بت بدی
کردن، هیچکی نمیاد دل واست بسوزونه خیالت جمع
بد نمی گفت ملاحه.. ولی تو بودی می رفتی کمک اون ناجنسا؟ اینطوری هم که نمی شد
تا ابد با این پای دردناک که مردو از پا در میاره..
نه من یکی که نمی دونم
سوفوکل هم که اینو می نوشت نمیدونست
واسه همین یک کاره روح هرکولس رو از اون بالا کشید پایین که به فیلوکتتس بدبخت
دستور بده پاشه بره
مگرنه نمی شد که فیلوکتتس خودش تصمیم بگیره ، اگه خودش می خواست تصمیم بگیره
آخه چه تصمیمی میگرفت؟ نه تو بودی می تونستی؟
هرکولس د, بیا پایین دیگه
Wednesday, December 08, 2004
پیش ما که آمد سرش گیج می رفت
تلو تلو خوران راه می رفت و سرش گیج می رفت
ما صاف نگهش می داشتیم و سعی می کردیم صاف راه رفتن یادش دهیم
آخرش باور کردیم که نه، واقعا سرش گیج می رود
حتی وقتی می نشست
حتی وقتی می خوابید
همه جور دوایی بهش دادیم
همه جور آزمایشش کردیم
بارها از سرش عکس و اسکن گرفتیم
سرش خود به خود گیج می رفت انگار
بعدها ، آن روز که زمین ایستاد ،
و ما همه به فضا پرتاب شدیم،
من سرم را برگرداندم و همانطور که دور می شدیم،
دیدمش که آرام و با وقار دارد روی زمین راه می رود...
Tuesday, December 07, 2004
نه نه
این سکوت رقیق روی هیچ چیز را نمی پوشاند
نبودنت، روی تصویرت لکی هم نمی اندازد
منم به عمرم این گونه وفادار نبوده ام
Monday, December 06, 2004
آه پسر تو چقدر زیبایی
کاش همینطور اینجا می نشستی و من نگاهت می کردم
کاش حرف نمی زدی پسر
باشد حرف بزن ولی همینجا بنشین
سیگارم را از آن سر میز با کبریت روشن می کنی
کبریتی که مال خودت هم نیست
سر کلاس غر می زنی و سوالات بی ربط می کنی
برای اولین بار است که می بینم حق با استاد است
بعد می گیری می خوابی
کلاس تمام می شود و تو غر می زنی
می گویی چه خوابی کردم
می گویی این استاد آدم مشکل داری ست
می گویم مشکلش این است که ما را آدم حساب نمی کند
بعد توی دلم می گویم : حق هم دارد، با امثال تو...
بلند نمی گویم که می ترسم بروی
من می خواهم نگاهت کنم
کاش حرف نمی زدی
اسکناس را لبه ی دستگاه می گذاری و می پرسی چیزی نمی خورم؟
اسکناس را به داخل دستگاه هل می دهی و یک شیر قهوه می گیری
و غر می زنی
آه پسر تو چقدر مسخره ای
و چقدر زیبا
Thursday, December 02, 2004
ومن را باقی گذاشتی تا کندی فرو افتادن دانه های زمان را بشمارم
با رنجی که یهودی سرگردان ، کارتافیلوس، می کشد
همچنان که زمین را
در انتظار رستاخیز
می پیماید
I will go now, but thou shall wait until I return...
Monday, November 29, 2004
داستان: این اردک به جای کواک کواک ، عر عر می کند.
به جای دو بال، دو پای اضافه دارد.
لجن های توی آب را دوست ندارد و ارزن می خورد.
دم دارد اما دمش پر ندارد.
نتیجه گیری: این اردک نیست، خر است.
مضمون Quoi? N’est-ce pas assez clair? :
Sunday, November 28, 2004
منم که نیمه شب بیدار می شوم
و با صدایی از جنس خفگی
از جنس خلا میان ریه ها
فریاد می زنم
تو مال من بودی
تو مال من بودی
منم که به یاد می آورم
آنچه از دست داده ام
آنچه رفته است
نه تو
که من بودم
همه چیز را همه چیز را
در فضای خالی بین مارپیچ خنده ام
پنهان می کنم
و اگر کسی پلک هایم را ببندد
خطوط محو چهره ی تو را روی صورتم می بیند
منم
که ساعتها
روبروی آینه
با چشم های بسته می ایستم
منم
غرق شده تمام روز
در تماشای نگاتیو های سیاهی
که قرار است حقیقت براقشان را
با تصویر هایمان بپوشانیم
خیره
به کاغذهایی که سفید اند و روشن،
شبیه به دالان های کاه گلی پیچ در پیچ
اما نه در کویر
یا جایی در نزدیکی
در کنار دریا، با پارچه های سفید شناور در باد
آفتاب و نقطه های درخشان انعکاسش
در بی زمانی مطلق
در بی زمانی مطلق
همه چیز را همه چیز را
در مشت هایم پنهان می کنم
واگر کسی
با من بازی کند
هر کدام از مشت هایم را انتخاب کند
بازنده است
منم که نیمه شب ها بیدار می شوم
مثل ماهی ها
که لب هایشان را باز و بسته می کنند
تو را صدا می زنم
و نگاه می کنم که شاید از زیر جلبک های ته رودخانه بیرون بیایی
بیایی بالا
و دست هایت را به لبه ی تختم بگیری
ولی آن پایین
هیچ چیز نیست
جز تاریکی
تاریکی مطلق
تاریکی مطلق
منم که می فهمم
آنچه مرا بیدار می کند
نه تو،
که وسوسه ی آن چیز غریبی است ،
که در آن سوی خط قرمز کناره های ریل قطار
به انتظار نشسته است
آن چیزی که پایین پنجره
به انتظار نشسته است
آن پایین
میان جلبک ها ...
Thursday, November 25, 2004
همه زندگی ام را با یک شب تاخت می زنم
شبی که در آن بتوان مرد
امروز غم انگیزتر از آن است که حتی بتوان در آن به خواب رفت
مدام در شک ام
که درد زاییدن چیزی را تحمل می کنم
که ارزشش را نداشته باشد
امروز غم انگیز تر از آن است که دختر های تلویزیون زیبا بنمایند
فیلم بردار اشتباه می کند و ران هایشان به حجمی از چربی بدل می شود
باید بخوابم
اگر این روز بگذارد...
می خواستم بگم پسر کلاه کج بارونی پوش
دختره رو خوش بخت کنی ها
و داشتم کیف می کردم که چه خیال پردازی هستم من
و زندگی شون را ادامه دادم
خونه شون رو چیدم
برای بچه ها شون اسم گذاشتم
و زندگی شون را ادامه دادم...
که خبرخوش رو بهم دادن
و فهمیدم قضیه جدی تر از این حرف هاست
حالا یه طوریمه
نمیفهمم ، واسه اینه که از واقعیت رودست خوردم
یا واسه غیرت (!) ام رو دختریه که یه ساله ندیدمش و فکر می کنم هنوز مال منه
یا اینکه می فهمم هیچ وقت مال من نبوده
یا اینکه می فهمم هیچ وقت هیچ کس مال من نبوده
Wednesday, November 24, 2004
درست وقتی در چیزی دقیق می شوم ،
دست غول آسا می آید پشت گردنم را می گیرد
بیرونم می کشد و قاه قاه می خندد
و لحظه ای بعد
من و دست غول آسا
بیرون هستی ایستاده ایم
و هردو می خندیم
و می خندیم که می خندیم
و می خندیم که به خندیدنمان می خندیم
همه چیز این دنیا یک بومرنگ است،
و هر بومرنگی وقتی برمی گردد،
درست می خورد وسط پیشانی آدم
.
.
.
گویند هیپولوتوس نه برای تقوایش که برای ندانستن قدر و حرمت عشق،
به هلاکت رسید
Sunday, November 21, 2004
دستی که انحنای گردن من را طی می کند
سایه ی دستی ست که بر دیوار پشت سر افتاده است
به خودم می گویم یکی از همین روزها می رویم قهوه ای چیزی می خوریم
می خواهم سرم را بگذارم روی انحنای گردنت
کاش من ، من نبودم
کاش من ، سایه بودم
وقتی حرف می زدم و گریه می کردم ، چیزی نمی دیدی
فقط خیسی گردنت را احساس می کردی و ارتعاشات هوای اطراف را..
ابر
پرده ای می شود که ما رویش سایه بازی کنیم
من زیر هر کیسه خوابی می روم، به کناری ام می چسبم
که اگر رفت بفهمم
خودم زودتر می روم
مرگ روزانه ی میلیون ها تی بگ در لیوان های آب جوش
پذیرش عهدنامه ی پاریس
آتشکده ی ساسانی
مه خیس
ابر
.
Saturday, November 20, 2004
چه کار باید کرد وقتی کلمه ای لج می کند و نمی آید سر جای خودش درجمله بنشیند؟
وقتی که تمام متعارف های کلمه را که در جمله می گذاری ، متن نمی شود آن متنی که باید شود؟
من اگر باشم ، متن را نمی نویسم و کنارش می گذارم
ولی اگر مجبور باشم؟
اگر همه ی زندگی ام باشد؟
Thursday, November 18, 2004
در کوچه پس کوچه های نیمه شب مصر،
مردها را به دنبال صدای خلخال هایم می کشانم
وقتی خریدارانه نگاهم می کنند،
وقتی صدای سکه های ته جیبشان را در می آورند،
وقتی پرده را پشت سرمان فرو می اندازند،
وقتی نامم را می پرسند،
نام زن تو را می گویم
و نگاه می کنم که چطور تمام شب،
بین نعره هایشان،
زن تو را صدا می زنند...
و نگاه می کنم که چطور نام خودم کم کم
به راستی
فراموش می شود
و حیات خود را به آن سان که تو آخرین بار خواندی اش
در گوش من
ادامه می دهد
در بین دو راند پسر بازی ، که برای تجدید قوا به توالت ها می رویم
و دخترها خودشان را از چپ و راست و بقیه ی زوایای ممکن تماشا می کنند
و هی رژ به لبهایشان می مالند و نظر عوض می کنند
و هی روسری هایشان را عقب جلو می کنند
من وسوسه می شوم از پیرزن نگهبان توالت بخواهم لباسهایش را با من عوض کند
و برود به جای من وظایف یک دختر جوان را به جا بیاورد
من هم همانجا در توالت همانطورکه همیشه آرزویم بوده بنشینم
و پازل دنیای خارج را با قطعه مکالمه هایی که می شنوم بازی کنم
ماراتنی که خرگوشهایش همیشه از لاکپشتهایش می برند
و من هر بار که می شنوم ابروهایم بالا می پرد
Tuesday, November 16, 2004
زن اتوبوس را با بازی چکرز عوضی گرفته است
هر صندلی ای در جلویش خالی می شود ، می رود روی آن می نشیند
انگار بقیه هم عوضی گرفته اند
زن تا می نشیند، پشت سری اش پیاده می شود!
اگر تا آخرش بنشینم
زنک حتما می رسد کنار راننده
دماغش را به شیشه ی جلو می چسباند
و فریاد می کشد:
من شاهم! من شاهم!
من مهماندار هواپیما هستم و همسرم در بانک کار می کند
روز اول ازدواج بهش گفتم تمام دوست پسرهایم
متولد شصت – شصت و یک بوده اند و این تنها خصوصیت
مشترک آنها بود که تودر همین یکی هم با آنها شریک نیستی
روز دهم به من گفت هیچ فکرش را نمی کرده روزی
در بانک کار کند و زنش کسی چون من باشم.
و تصمیم گرفتیم برای کامل کردن زندگی نکبت بارمان بچه دار شویم
و من دفتری را برای درج تاریخ تمدید بیمه و نوشتن ریز خرجها
اختصاص دادم.
هر کسی هم در هواپیما به من نگاه می کند آخرش معلوم می شود کارمند
بانک است.
هر شکولاتی شکولات نیست
شکولات شوکوپارس بنوشید.
در فستیوال عوضی گو ترها،
من اول می شوم
و تاج ملکه ی فستیوال نصیبم می شود
جایزه ام این است که از بین پسران شهر، شریک رقصم را انتخاب کنم
رقص که شروع شود ،
سرنوشت همه دختران شهر زیر پارچه های رنگی آویخته در هر سو
رقم می خورد
کافی ست انگشت اشاره ام را بالا ببرم
و پسرک جلو بیاید و در برابرم خم شود.
از روزها پیش می دانستم چه کار خواهم کرد
انگشتم را بالا می برم و به او اشاره می کنم
نوازنده ها شروع به نواختن می کنند
جام ها پر و خالی می شود
و همه دو به دو می شوند
و رقص آغاز می شود
کسی به سوی من می آید
کسی که قرار است باشد نیست
فاک!
عوضی نشان داده ام...
Monday, November 15, 2004
برای ابد نمی خواستم
برای همیشه نمی خواستم
برای آنقدر که باید می خواستم
برای آنقدر که می شد می خواستم
من دوست داشتن می خواستم
من دوست داشته شدن می خواستم
نه کمتر
نه بیشتر
زبان همه ی امکاناتش را در اختیار انتقال چیز هایی که باید گفته شوند می گذارد
و جایی برای انتقال چیزهایی که باید گفته نشوند باقی نمی گذارد
"هی بر خود می زنم
که مگر در واپسین مجال سخن
هر آنچه می توانستم گفته باشم گفته ام؟"
راهی برای انسان هایی که گاهی
فقط گاهی، لال می شوند ، پیدا کنید
........
......؟......
.....(....)...!
.
.
من آن دم را به عمری جستم
Warum so tief
Warum von ihn
Warum so hart
؟
؟
……..؟
Sunday, November 14, 2004
از گیسوی بافته ی عروسک ها و دختر های مرده پایین می روم
به زمین که می رسم باران شدید تر می شود
پتروس انگشتش را توی قلبم کرده است
که نگذارد بترکد
می گویم پتروس
انگشتت را بردار و برو
برگرد سر جای خودت
و من را هم به حال خودم بگذار
پتروس انگشتش را پس می کشد و قدمی عقب می رود
قلبم همه ی باران را یک جا می کشد تو
و باد می کند
و من بالا می روم
پتروس ریزتر و ریزتر می شود
Saturday, November 13, 2004
از من نخواهید که تصمیم بگیرم
حتی برای شام شب
در دو سوی این خط باریکی که من ایستاده ام
به یک اندازه هیچ چیز وجود دارد
به یک اندازه چیزی وجود ندارد
Friday, November 12, 2004
New Page 1
قصد من از نوشتن
نوشتن سکوت بین دو جمله است
سکوت بین دو کلمه
سکوت
بین
دو
کلمه
Thursday, November 11, 2004
فرقی نمی کند روز چطور گذشته باشد،
خواب های من تمام شب را وقت دارند،
که همه چیز را سر جای خود برگردانند،
صحیح و سالم
مثل روز های قبل
خیال نافرمانی از کدام فرمان کدام خدا را در سرپرورانده بودم
که با زنجیر خوابهایم
پرومته را تکرار می کنم؟
پسر توی خواب،
دو دانه ی انگور در دو گوشه ی چشمش می گذارد
و دانه ها رشد می کنند و درخت می شوند
از من می پرسد
می توانی این کار را بکنی؟
اشتباه می کنم
و دو دانه انگور در دو گوشه ی چشمم می گذارم
دانه ها رشد می کنند و درخت می شوند
و تمام آن حوالی را تاکستان های انگور قرمز پر میکند
که همه ریشه در من دارد
پسر توی خواب
ریشه ی درختش را می گیرد و از جا می کند
من
ریشه ی درخت هایم را برمیگیرم و می کنم
و از جایش
درختان بیشتری می روید
و ریشه های بیشتری می دواند
و دانه های قرمز تری بر سر شاخه هایش ثمر می دهد
می رویم پای برج استوانه ای باریک و بلند
که خانه ی من است انگار
که من در آن زیسته ام انگار
به سال ها و به سال ها و به سال ها
بالای برج بلند
تراس کوچکی ست
که وقتی باران می آید
تمام برج را از زمین آب می گیرد و بالا می رود
و از پای پیچ و تاب نرده های تراس
سرازیر می شود
و روی صورتمان می ریزد
و باران می بارد
تاکستان چشمهایم جان تازه ای می گیرند
و هر بار که ریشه هایشان را از جا در می آورم
بیشتر ریشه می دوانند
به بغل دستی ام در خواب می گویم
من تحمل سنگینی این درخت ها را ندارم
من تحمل مستی شراب این انگورها را ندارم
می روم که از خواب بیدار شوم
بغل دستی ام در خواب
آسوده در سکوت نگاهم می کند
منتظرم که بدرود گوید
نگاهم می کند اما
در سکوت
همچنان
به سال ها
و به سال ها
و به سال ها
Tuesday, November 09, 2004
وقتی که مرگ هم – بی آنکه تجربه شود – تکراری می شود،
انسان رهایی اش را در فراموشی می جوید
من یاد گرفتم دردهای حقیرانه و سبک،
دردهایی که آدمهای پایین دست و بی اهمیت هم می توانند داشته باشند
از تمام دردهای فلسفی که تا کنون اختراع کرده ایم
سنگین ترند
یاد گرفتم
چیزهایی که سبکی درشان موج می زند
از همه چیز
از همه چیز
سنگین ترند
Monday, November 08, 2004
مثل استکان چای ای ست که پیش از آنکه آخرین جرعه اش را بنوشی به زمین می افتد و می شکند
مثل تلفنی ست که قبل از خداحافظی قطع می شود
مثل صدای بارانی ست که شب در خواب می شنوی ، و زمینی که صبح روز بعد خشک شده است
مثل یک پرونده باز است در کشوی دادستان ،که دیگر نه شاکی دارد نه متهم
مثل تئاتری ست که دیر تمام می شود و تو زودتر می روی
مثل زمستانی ست که در نیمه اش گرم می شود
درست مثل داستانی ست
که پایان ندارد
تمام شده است
اما پایان ندارد
و وجود بی تحرکش را تا ابد ادامه می دهد
سنگینی امتدادش
روی اعصاب من است
درست روی اعصاب من است
مثل گربه ی چاقی ست
که هیکل گنده اش را پهن کرده است پشت در
و مرده است
من جرئت نمی کنم بهش دست بزنم
اگر هم می کردم نمی توانستم
چون من پشت درم
و هیکل سنگین گربه نمیگذارد در را باز کنم
می ترسم تا ابد این پشت بمانم
نمی خواهم بمانم
حتی تا وقتی که مورچه ها بخورندش
نمی خواهم
این است که می گویم
لطفا
کسی
بیاید
این لعنتی را از این جا جمع اش کند
اگر اتاق تو یک دیوار دارد
اتاق من چهار تا دارد
و هردیوارش چند تکه دارد
که هر تکه اش با تکه ی دیگر فرق می کند
این خیلی مهم است
یک روزی هم معلوم می شود چرا
Sunday, November 07, 2004
پشت میز دایره ای نشسته ایم
با نور مدور چراغ مطالعه ای که فقط میز را روشن می کند
و دستهای من و تو را
اگر روی میز باشند
من این تاریکی را دوست دارم
نمی خواهم صورتم دیده شود
می پرسم حالش چطور است
( منظورم این است که دلم برایش تنگ شده است)
جواب می دهی خوب است
قهوه می خوریم و سیگار می کشیم
چون هم چیز دیگری برای خوردن نداریم
هم اینکه تازه فیلم جارموش را دیده ایم
که یازده بار همین را نشانمان داده است
پس هی قهوه می خوریم و رویش سیگار می کشیم
و برعکس
می گویی چقدر سرحالی
می گویم ا؟؟...آره..
( منظورم این است که یعنی واقعا؟!؟!)
می گویی خیلی خوبه که انقدر سرحالی
می گویم خوب...هه
(می خواهم بگویم چقدر خری)
می گویی چرا اینقدر سرحالی
چیزی نمیگویم
( نمی فهمم که چطور نمی فهمی)
( یا اصلا نمی فهمی؟)
سر دور چهارم سیگارو قهوه ،
من از زندگی صحبت می کنم
و اینکه تازگی ها چقدر جالب و خوب شده است
( منظورم این است که یک چیزی اش کم است)
تایید می کنی که زندگی جالب شده است
و من دوباره نگاهم را روی انعکاس لامپ توی فنجان قهوه ام می اندازم
سر دور پنجم قهوه و سیگار،
می پرسم فکر میکنی اگر عاشق بشوم زندگی کامل می شود؟
(منظورم این است که عاشق شده ام)
می گویی نه!
می خواهم سرم را بکوبم به دیوار
تاریک است و نمی دانم دیوار کجاست
دور ششم است
که سرم را می گذارم روی میز
و تو میگویی خوابت می آید؟
دور هفتم قهوه و سیگار،
می پرسم فلانی چه جور آدمی ست
( یعنی هرچه باشد به هرحال یک جورهایی بهش حسادتم می شود)
می گویی
اممم
خیلی جالب است!
دور هشتم..
می خواهم دست های ولو شده روی میزم را بگیری
و دلداری ام بدهی
تو
زیر میز ...
پاهایت را می کشی به پاهایم
دور نهم را تمام می کنیم
و من نمی خواهم بروم
باورم نمی شود
که بروم
دور دهم است
مازوخیسمم بر من غلبه می کند
و از من می خواهد
که بچسبم به صندلی ام
و زجر بکشم
نباید این را به حساب تصمیم شخصی ام بگذاری
دست من نیست
واقعا
می رسیم به دور یازدهم
راهی برایم باقی نگذاشته ای
جز اینکه گریه کنم
که آن را هم
در این تاریکی،
اگر صدایم در نیاید،
نخواهی فهمید
Saturday, November 06, 2004
می تواند روز خوبی باشد
ولی ما از آن کوچه رد می شویم
من نباید صدایم عوض شود
نباید شکل دیگری بگیرم
با خودم می گویم الان وقتش نیست
می فهمند
ولی ما گم شده ایم
و دور خودمان می گردیم
و مدام از آن کوچه رد می شویم
من راه را بلدم
ولی می ترسم حرف بزنم
و صدایم طور دیگری باشد
نوید می گوید باید مغزت را وادار کنی درد را ایگنور کند
ساق هایم درد می کند
و ریه هایم می سوزد
دریچه های مغزم را روی پیام های درد ساق هایم می بندم
و به دویدن ادامه می دهم
نه درد ساق هایم را می فهمم
نه سوزش ریه هایم را
ولی دردی که آن توست ...
دردی که در مرکز مغزم نشسته است..
تندتر می دوم
که درد ساق هایم رویش را بپوشاند
تندتر
تندتر
...
من که در تماس با هر جسم انسانی دیگر می فهمم چقدر تنها هستم
و گلویم تیر می کشد
من
در این وقت سال
که پاییز هی می آید و هی می رود
من که خواب هایم
حتی وقتی فراموش می شوند
خودشان را به جا می گذارند
من که بین جملاتم چنان فاصله ایست
که باید در خطوط جدا بنویسم
من
...
با من حرف بزنید
و وادارم کنید گوش بدهم
من را که جرئت دل کندن از نفرت هایم ندارم
ببرید به جایی
که مرحله ی آخر باشد
می گویم بهار
ما همه کپکهای بیسکوییت یک ناخدا ییم
اگر یادت باشد
کپک های بیسکوییت ناخدای یک کشتی
با بادبان های آبی و سفید
که عکسش روی تکه پاره ای از یک روزنامه باطله چاپ شده
زندگی هر چقدر هم حجیم باشد
بین دو تاریکی ابتدا و انتهایش
غرق می شود
زندگی در اقیانوسی که کشتی ناخدای من روی آن جولان می دهد
غرق می شود
ما کپک های تکه بیسکوییتی هستیم که از روی میز غلتیده
به زمین افتاده
و پشت یکی از پایه ها
فراموش شده
در کابین آرام باز و بسته می شود
ولی کسی نمی رود وکسی نمی آید
وناخدا پشت سکان کشتی
خشکش زده است
و زیر عکس روی روزنامه
نوشته اند
این کشتی غرق شده است
Friday, November 05, 2004
هستند کسانی که پیش از آنکه اشک بریزیم بفهمند داریم گریه می کنیم؟
Thursday, November 04, 2004
آدم ها می آیند و من با تو و تو و تو و .... مقایسه شان می کنم و بی درنگ می ریزمشان دور
طوری که انگار دارم به تو و تو و تو ... دهن کجی می کنم می گویم نه اینکه تو و تو و تو...
خوب بوده باشی، اینها بدند
اما حقیقت این است که تو و تو و تو و .... خوب بودی و اینها هم بد نیستند
منم که مریض آویختن به رویاهای قدیمی ام ، آدمها و پیش آمد ها در لحظه ای از زمان
شروع به حرکت کردند و آمدند و رسیدند به من ، قرار بود که بگذرند ، اما
رسیدند به من و در من متوقف شدند و بعد در من تکرار شدند و تکرار ..
آدمها و پیش آمد ها ی دیگر ، حرکتشان را شروع کرده اند و یکی یکی می آیند و
می رسند به من و نه می گذرند و نه متوقف می شوند... همه شان در برابر
تصویر مکرر تو و تو و تو و .... می شکنند و فرو می ریزند
من هر بار می ترسم
و دردم می گیرد
و دلم می خواهد بدوم پیش پیوند و پگاه و نسیم ها
بنشینم بینشان
و با خودم تکرار کنم :
چه جای امنی
چه جای امنی
چه جای امنی ...
Monday, November 01, 2004
موهایم سیاه است و چشمهایم کبود
تصمیم دارم امشب حال مادر و سایرین را بگیرم
مقداری سیانور از کتاب های آگاتا کریستی برمی دارم و در شام امشب
می ریزم
مادر و سایرین یکی یکی سرشان روی میز می افتد
جسد های را کشان کشان به داخل حمام می برم و با کارد آشپزخانه گلویشان
را پاره می کنم
تمام هیکلم را خونی می کنم
زیبا شده ام ، موهایم سیاه است و چشمهایم کبود، زیبا شده ام
من جناب سروان یا بازرس یا هرچه که در این موقعیت ها لازم است هستم
چند جسد درون وان حمام پیدا شده است
مدت زیادی نیست که از مرگ می گذرد...نزدیک یکی دو ساعت
جسد ها را می فرستم پزشکی قانونی و کمی از پول داخل کت یکی از جسد ها و کمی
از غذای روی میز برمی دارم
من زن جناب سروان یا بازرس یا هرچه که در این موقعیت ها لازم است هستم
مردک شامش را که خورد نقش زمین شد
گفت بیا سر میز شام بشین اما من رفتم توی اتاق دم پنجره
فکر کنم مردک سکته کرد
خوب شد
من معشوق زن جناب سروان یا بازرس یا هرچه که در این موقعیت ها لازم است هستم
از دست مردک خلاص شدیم و حالا با هم زندگی می کنیم
خانه یک اتاق دارد و چند توله از زن سابقم این اطراف می لولند
یک پنجره ی کثیف دارد که نمی شود بازش کرد ، بوی غذای گند همسایه ها می زند تو
راهرو ی جلوی در کثیف و جرم گرفته است و معتاد های مردنی در هر کنجش نشسته اند
من پسر معشوق زن جناب سروان یا بازرس یا هرچه که در این موقعیت ها لازم است هستم
زنیکه را برداشته آورده در این خانه
باید بروم
می روم
می روم و دست دوست دخترم را می گیریم و از این شهر می رویم..دیگر هیچ چیز به ماندن
در این خانه وادارم نمی کند
من دوست دختر پسر معشوق زن سروان یا بازرس یا هرچه که در این موقعیت ها لازم است هستم
قرار است امشب از اینجا برویم
در شهر دیگری زندگی خواهیم کرد ، در یک خانه با شیروانی نارنجی و باغچه ای که می شود
در آن گل کاشت
تا می توانیم بچه به دنیا می آوریم و خوشبخت خواهیم بود
بچه هایم خوشگل خواهند بود
مثل خودم
با موهای سیاه و چشم های کبود
گاهی دلم می خواهد یک دوست پسر داشته باشم و یک دختربچه ی سه ساله و
و با آنها در خانه ای پر از شمع با پنجره های شیشه رنگی قدیمی زندگی کنم
گاهی دلم می خواهد با دوست دخترم و دختربچه ی سه ساله ام زندگی کنم
گاهی دلم می خواهد با دوست پسرم و دوست دخترم و دختر بچه ی سه ساله ام زندگی کنم
گاهی دلم می خواهد با دختربچه ی سه ساله ام زندگی کنم
دلم نمی خواهد تنها زندگی کنم
شیر قهوه و بیسکوئیت
بیسکوئیت رو تو فنجون فرو می برم و بعد می اندازمش همون تو
نه بیسکوئیت رو می خورم نه شیر قهوه رو
آفتاب صبح که هنوز خیلی افقی ست، از فواصل پرده می زنه تو و روی
میز صبحونه پخش می شه
تازه یاد گرفتم که پشت پنجره برنج بپاشم و بشینم گنجشک ها رو تماشا کنم
یه فنجون چای می ریزم
می خوام یاد بگیرم گل بکارم و رشد کردنشون رو تماشا کنم
گل هایی که وسطشون زرده و می تونن سفید و صورتی و ارغوانی باشند
بیسکوئیت رو تو فنجون خیس می کنم ، بعد می اندازمش همون تو
حرص می خورم که چرا پسره پیاده نشد که منم پیاده بشم و با قفل فرمون
مغزشو بریزم رو آسفالت
می ترسم وقتی می بینم اگه قبلا مطمئن بودم این کار رو نمی کنم ،حالا دیگه نیستم
یه چای دیگه میریزم
که شفاف باشه
من بازیگر نقش اولم و با ژست جدیدم حال می کنم
با کارگردان محترم که صحبت می کنیم مدام نقشمون عوض می شه
شاید به خاطر "تو" گفتن های من در مقابل "شما" گفتن های اونه
اینجا هم دنبال سلطه و تحکم می گردم؟
بیسکوئیت رو گاز می زنم و سریع روش چای می خورم
دیوانه ام شاید، که برای کسانی می نویسم که حتی نمی دونن اینجا وجود داره
دیوانه ام حتما
Wednesday, October 27, 2004
...و ربکا ، پیش از آنکه در لذت آن درد غیر قابل تحمل از هوش برود،
خدا را شکر کرد که به دنیا آمده است....
ده دوازده سالم بود و لذت شنیدن صدایی که از پس فشار دادن شاسی های
پیانو شنیده می شود را فراموش کرده بودم و یک گیتار می خواستم
شبی که مامان قبول کرد، دیوانه وار دور خودم چرخیدم و آواز های
نا مفهموم خواندم
و خدا را شکرکردم که به دنیا آمده ام
یک روز هم نگذشت که فهمیدم قرار نیست یک گیتار داشته باشم
سالها در لعنت به تمام اسپرماتوزئید ها و اوول ها گذشت و بزرگ
شدم و رسیدم به یک روز صبح که
خیال کردم دیگر تو مال منی و من دارمت هر چه قدر
که بخواهم تا هر وقت که بخواهم و چیزی حس کردم که خوشبختی
مطلق بود ، این را از طعم فوق العاده ی آب آلبالو فهمیدم و زیبایی
باور نا پذیر پیچ و تاب سیم آنتنی که از یک پنجره بیرون آمده بود و
به درون پنجره ای دیگرلغزیده بود.. و خدا را شکر کردم که به دنیا آمده ام
اشتباه کرده بودم باز
حالا ولی خوشحالم که حرف آن شب مامان راست نبود
چون بعدتر صاحب یک پیانو شدم
و مامان را عاشقانه دوست دارم ، وقتی که از بیرون می آید،
و می رسد پشت در و دستش را می برد روی زنگ و صدای
پیانو را می شنود و مکث می کند و دستش را می برد عقب
و در را با کلید باز می کند
Tuesday, October 26, 2004
من دلم می خواهد در اطرافم دیوانه هایی داشته باشم که شیشه های دلستر جگوار جمع کنند
و اطراف صفحه ی مانیتورشان پر باشد از یادداشت کارهایی که می دانند فراموش می کنند
دیوانه هایی می خواهم که بتوانم حسابی باهاشان بخندم
دیوانه هایی که به جای راه رفتن در هوا یورتمه روند طوری که سرانگشتهایشان به زمین
بخورد
و ناگهان یک شب یادشان برود که دست هایشان را وقت خواب کجا می گذاشتند و چند شبی
را نخوابند و هوار بکشند که دیگر دیوانه شده اند و بالاخره یک جایی برای دستهایشان پیدا
کنند و آرام به خواب روند
دیوانه هایی می خواهم که وقت خداحافظی محکم بغلم کنند
دیوانه هایی می خواهم که تمام روز را باهاشان بخندم و آخرش وقتی دلم می خواهد سرم را
بگذارم روی زانوهایم و گریه کنم، سرهایشان را ببینم که می گذارند روی زانو هایشان و صدای
آرام گریه شان را بشنوم و شانه هایشان را که می لرزد و بالا پایین می رود...
دیوانه هایی می خواهم که وقتی بهم می رسند ، دستی به پشتم بزنند و بگویند: باز هم که
خراب کردی دختر..! ولی ما دوستت داریم..
آدمها همانطور که انتظار می رود دو دسته اند
دسته ی اول آنهايی که يا اورکات دارند يا ندارند
و دسته ی دوم آنهايی که همیشه در شک اند که
اورکاتشان را پاک کنند يا نه
به نظرم دراماتيک ترین بخش داستان لاکپشت ها هم پرواز می کنند داشتن
چیزی است که هم دوستش داری هم از آن متنفری
يا به طور کلی تر ، وضعيتی که دقیقا هیچ راه حلی ندارد.
مسئله ای تنها کاری که می توان با آن کرد و کاری که حتما بايد با آن
کرد اين است که پاکش کرد.
Thursday, October 21, 2004
آن روزها فکر می کردم اگر آن قدر هم شانس بیاوریم که یک رت باتلر در زندگی مان
پیدا شود) چون به هرحال وجود دو باتلر از تخیل هم چیزی فراتر است) احتمالا تنها راهی
که داریم این است که او را بکشیم ودر دوستی دو نفره ی ما به عزایش بنشینیم.
بارها گفته بودم اگر پسر بودم با تو ازدواج می کردم و بارها گفته بودی اگرپسر بودم با
من ازدواج می کردی . ولی ما به دلایلی بسیار محتمل الوقوع تر از پیدا شدن یک رت باتلر
پیش از آنکه ازدواج کنیم از هم طلاق گرفتیم .این است که همه چیز را به جای
افسانه های هزار شب گونه و داستان های جادویی آمریکای جنوبی به واقعیتی بسیار ساده تر
تبدیل می کند. به اتفاقی که خیلی ساده می تواند در متن همین زندگی ساده رخ دهد بی آنکه
به فضای وهم آمیز و دست نیافتنی کاغذ و قلم احتیاجی داشته باشد.. گرچه هنوز می تواند
همان قدر دردناک باشد
تو به راه رفتن در دنیای کاغذ ها ادامه دادی و من به گمانم رت باتلری پیدا کردم که تنها
عیبش این بود که من اسکارلتش نبودم و هنوز وقتی لالا یادت می افتد و می گوید "باهاش
بهم زدی" احساس غرور می کنم که کسی می داند که چیزی وجود داشته است که می شد
بهمش زد نه اینکه فراموشش کرد.
ولی کاش می شد فراموشش کرد
احساس می کنم این نوشته نیاز دارد به زبان صریح ماهیت خودش را بیان کند و با صدایی
که میزان زیر و بمی اش به خواننده بستگی دارد بگوید " من یک پیام تبریک تولد هستم"
Tuesday, October 19, 2004
Dieses alles schreib ich dir
Und mehr noch brächt ich zu Papier
Könnt ich in Worten alles Leiden
Meiner Liebe dir beschreiben
Nicht die Botschaft zu beklagen
Sollen diese Zeilen tragen
Nur - Ich liebe Dich - doch sagen
دنبال ریشه ی اسم ها می گردم
ریشه ی کلمات..حرف ها را یکی می کنم و کلمات را به هم می رسانم
که تمام ابعاد دنیایم را یکی کنم و در هم حل کنم و دنیایم را کوچک
کنم و کوچک آنقدر که به نقطه ای تبدیل شود. نه نقطه ی کوچکی
که در پایان خطوط می گذاریم، نقطه ای که بر طبق تعریف یک نقطه است.
نقطه ای که در بعد اول به سر می برد و نه سطح دارد نه درازا
نقطه ای که حقیقت دارد
اما وجود شاید نه
آنچه که من حداکثر می توانم باشم یک سابینا است
که تازه آن هم بعد ترزا پیدا شده
انگار که از دوران جنینی ام یک راست پرتاب
شده باشم به بیست و یک سالگی ،
به اطرافم نگاه می کنم و می گویم : عجب...
و از صدای خودم تعجب می کنم
Wednesday, October 13, 2004
گاهی پیش می آید که در میانه ی یک روز پاییزی
روی برفهایی که شب قبل باریده راه می روم و سعی
میکنم آفتاب رقیقی را که در هوا حل شده است با
نفسم تو دهم و یانار در کنارم می گوید آبی به بنفش
می آید و من فکر می کنم به ژاکت آبی قشنگش همه
چیز می آید و آب پرتغال را از دست مامان می گیرم
و یک عطسه می زنم و می دوم که به سرویس مدرسه
راهنمایی برسم و سرویس من را جا می گذارد و من
تا دبستان ، تا هفت سالگی ام را پیاده می روم و سر
کلاس برای آیدا یک نقاشی می کشم و آیدا بین
هق هق گریه اش می گوید بهار تو را به خدا با
من آشتی کن...
باشد آیدا
با تو آشتی می کنم
ای کسانی که دوست داشتید مرده به دنیا می آمدید
خاموشی بر لبان خود بگزینید
بر آنچه هست و نیست بگذرید
که این جسم، نیست به جز مشتی غبار،
درآمده به هیئت انسان
چرا که در سکون ملالتی است...
ای کسانی که میخواهید مرده به دنیا آمده بودید
خاموشی گزینید
که این جسم اگرچه در تکاپوست
ولی در سکون و سکوت درون
میتوان مرد
مرده باقی ماند
و مرده به دنیا آمده بود
تخیلم آرام می گیرد
وقتی تو را آسوده دراز کشیده در کنارم می یابد
دو خط موازی دراز کشیده در کنار هم
که گرچه هرگز به هم نمی رسند
ولی از هم دور هم نمی شوند
Tuesday, October 12, 2004
باید به بچه هایمان اگر زشتند بگوییم زشتند
که خودشان یکهو یه روز کشف نکنند که
زشتند
حالشان بد می شود
من می دانم
باد مارا خواهد برد
کلاف های کاموای قرمز موهای تو را
روی گندمزارهای هنوز سبز
و تکه شیشه های آبی مرا
توی فنجان های چای قرمز
همه چیز را خواهد برد
همه را
تنها چیزی که از تو براش مونده یه تیغ ریش تراشی زنگ زده ست
که حتی نمیشه باهاش مرد
دختره رو برداشتی از جزیره اش اوردی تو این سرزمین سرد
و ترکش کردی و رفتی
کار بدی کردی پسر
کار بدی کردی
حالا دختره ست که هر شب میشینه انگشتاشتو می کشه به لبه ی
تیغ ریش تراش
و می بینه که اتفاقی نمیافته
خیال میکنه از اول خونی تو بدنش نداشته
دختره ساده ست
Wednesday, October 06, 2004
من حتی به دوست دخترهای سالهای گذشته ات که لابد وجود داشته اند
حسادت می کنم
می فهمی؟
Tuesday, October 05, 2004
گذشته ی من در لاک یک حلزون جا می شود
اما عمیق و تودرتوست
عمیق و تودرتو..
بیا کمی خوب باشیم و برای مدتی به زندگی های عجیب در کشور های عجیب فکر
نکنیم و ترافیک تهران را دوست داشته باشیم و باور کنیم همه دوستمان دارند و همه
از حضورمان خوشحالند و بپذیریم که زندگی سرشار از خاطرات خوش است و بدانیم
که دوست ها وقتی میایند دیگر نمیروند و جنگ گاهی خوب است و گاهی بد و کانالهای
ماهواره خیلی خوب است و تلویزیون خودمان هم گاهی سریالهای خنده دار میگذارد و
هیچکس پشت سرمان حرفهای دروغ نمی زند و کسی هم چیزهای بد را باور نمی کند
و همیشه چیزهایی هست که ما نمیدانیم و لازم نیست که بدانیم ، چرا که بهتر است علیت
و قطعیت را بپذیریم،چرا که بهتر است همه چیز را بپذیریم ، چرا که کسانی که همیشه
در حال شک و تردیدند و زیادی سخت میگیرند صدمه های وحشتناکی میبینند و در اثر
آن هم میمیرند
Thursday, September 30, 2004
به من قول بده که همیشه امیدوار خواهی بود اوضاع بهتر خواهد شد.
پیتر به الکساندرا میگوید
الکساندرا ولی ، سری تکان میدهد
و دوبار گریه میکند
یکبار برای پیتر
و یکبار برای حماقت پیتر
چون اوضاع هرگز بهتر نخواهد شد
پیتر و الکساندرا حتما تا به حال مرده اند
ما هنوز همین سناریو را تکرار میکنیم
آلخو به لوییزا میگوید
ریستو به فلین
سانجیو به شوبا
آرش به نسیم
من به خودم